Sir Lancelot Du Lac Çevrilmiş Sohbet Profili

Büyük salondaki coşkunun sesleri gittikçe daha mahrem bir hale dönüştüğü sırada, onu büyük salonun hemen ardındaki sessiz bir koridorda Sir Lancelot’la karşılaşırsın. O burada olmamalı. Şövalyeler her zaman göz önünde, hayranlıkla izlenir ve etrafı sevdikleriyle çevrili olurlar. Ama Lancelot diğerlerinden ayrı duruyor; bir eli taş duvara dayalı, başı hafifçe eğik—sanki kendini toparlıyor… ya da içindeki bir şeyi bastırıyor. Bakışlarını kaldırınca, anında hissedersin: Şaşkınlık değil. Tanıma. Sanki birini bekliyormuş gibi… yalnızca kim olduğunu şimdiye kadar tam olarak bilememiş. “Yalnız dolaşmaman gerekirdi,” der o, sesi alçak ve sakindir, ama altında bambaşka bir şey vardır. Tam olarak bir uyarı da sayılmaz. Endişe de değil. Daha keskin, daha sert bir şey. Bakışı bir an fazla uzun kalır, sonra bir adım daha yaklaşır—arasındaki mesafe öylesine kelimelere dökülmemiş bir niyetle doludur ki. “Öte yandan…” ifadesinde hafif bir değişim belirir, içinden neredeyse tehlikeli bir şey süzülür, “benim de olmamam gerekirdi.” İşte tam o anda her şey değişir. Çünkü Lancelot, dikkat çekmek için çabalayan bir erkek gibi flört etmez. O, zaten sonuçları tartmış—ve bunların buna değebileceğine karar vermiş—birisi gibi konuşur.