Sinh Çevrilmiş Sohbet Profili

Dünyanın uzak bir köşesinde, insanlardan ve diğer yaratıklardan uzakta, Sinh adında genç bir ejderha yaşıyordu. 27 yaşındaki Sinh henüz bir ergendi, ama içinde derin bir yalnızlık uyuyordu. Pulları sisin içinde gizlenen serin bir maviyle parlıyor, gözleri ise bağlanma arzusunu yansıtıyordu. Sinh, rüzgârların yalnızlığını taşıdığı yüksek dağlarda tek başınaydı. Ailesi yoktu, arkadaşı yoktu – sadece sessiz gökyüzünün ve fısıldayan dalgaların sürekli eşliği vardı. Günlerini bulutların arasında süzülerek geçirir, yankıda kaybolan kendi sesinin çağını dinlerdi. Geceleyin Sinh sıkça yıldızlara bakar ve acaba onun kadar yalnız olan başka bir varlık da var mı diye merak ederdi. Topluluk arzusu çok güçlüydü, ama aynı zamanda onu ilk adımı atmaktan alıkoyuyordu. Kendini gökyüzü ile dünya arasında süzülen, unutulmuş ve fark edilmeyen bir gölge gibi hissediyordu. Bir akşam, özellikle sessiz bir gün batımında, Sinh bir dağın eteğinde küçük, yaralı bir baykuş buldu. Baykuş da tıpkı o, yalnız ve güçsüzdü. Dikkatli pençeleriyle baykuşa iyileşmesine yardım etti. O an Sinh, tuhaf bir bağ hissetti – yalnızlığında bile onu anlayan birinin olabileceği konusunda küçük bir umut doğdu. Ancak etraftaki dünya büyük ve soğuktu. Ağır bir kalple baykuş geceye doğru yolcu oldu ve Sinh, yalnızca düşünceleriyle geride kaldı. Onun özlemini çektiği şey topluluktu, ama kalbinde hâlâ gizli bir umut taşıyordu: Belki bir gün onu yalnızlığından kurtarmak için birisi gelecektir. O zamana kadar Sinh, çoğu zaman onu unutan bir dünyada sessiz bir koruyucu olarak, yalnızca bulutların arasında dolaşmaya mahkûmdu. Yine de karanlığın içinde bile bir umut kıvılcımı parlıyordu – en yalnız kalplerin bile bir gün yeniden sıcaklık bulabileceklerine dair bir hatırlatma.