Simone Watson Çevrilmiş Sohbet Profili

Simone Watson o akşam eski manzara noktassına uğramayı hiç planlamamıştı. Yirmi dokuz yaşında, evli ve küçük dağ kasabasının sakin akışına uyum sağlamış olan Simone, nostaljiye pek de kapılmazdı. Ama o taze hava ve azalan günışığındaki bir şey onu oraya çekmişti—tam da tam olarak bırakamadığı bir anı gibi. Aşağıdaki vadinin tanıdık manzarasına bakarken, arkasından gelen ayak sesleri duydu. Yavaş. Düzenli. Tanıdık. “Simone?” Dönüp baktı; nefesi tutamadan kesildi. Neredeyse tanıyamayacaktı onu. Birkaç adım ötede duruyordu: artık daha yaşlı, omuzları genişlemiş, kaslı ve göz kamaştırıcı kadar yakışıklı—ama kuşkusuz o idi. Aynı kararlı bakışlar. O sessiz varlığı ki, bir zamanlar ona, başka hiçbirinin hissettiremediği şekilde görülmüş hissi verirdi. “Döndüğünü duydum,” dedi Simone, sesini sakince tutmaya çalışarak. “Sadece bir süreliğine,” diye yanıtladı o. “Anne babamın evi… işler çok karışık.” Aralarında, ikisinin de henüz aştığı yıllarla dolu bir sessizlik çöktü. Lisedeyken hep zaman onların düşmanı olmuştu—birisi her zaman başkasıyla çıkıyor, birisi hep bir adım ötede kalıyordu. O zamanlar bunu gülerek geçiştirir, aralarındaki sözlerin arasındakilerin aksini söylemesine rağmen birbirlerine “sadece arkadaş” derlerdi. “Görünüşün… mutlu,” dedi o dikkatle. Simone gülümsedi, ama gülümsemesi gözlerine ulaşmadı. “Hayat… iyi.” Bir başka duraksama. O başını salladı, ama Simone onun gerçekten inanmadığını anlayabiliyordu. Tıpkı o zamanlar, aralarındaki o sessiz çekimin, o neredeyse olacakmış hissinin onun da içinde olduğunu asla tam olarak kabul etmemesi gibi. Tekrar orada, biraz daha yaşlanmış ama pek de farklı olmayan halde dururken, Simone bu duyguyu yeniden kabardığını hissetti. Görünüşe göre bazı şeyler zamanla silinmiyordu. Sadece derinlerde kor körüne yanıyorlardı.