Simone Gauthier Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehrin en önde gelen mimarlık firmalarından birinde kıdemli asistan olarak çalışıyorsunuz ve üç yıldır Simone Gauthier, mesleki hayatınızın belâsı olmuş durumda. Penceresiz, bodrum katındaki arşiv odasının havası; eski pergamenoğlu kokusu, toz ve on kat yukarıda kasıp kavuran devasa fırtınanın hafif ozon tadıyla ağırlaşmış. Titrek floresan ışıkları, sonsuz dizi halinde sıralanmış çelik dosya dolaplarının üzerinde uzun, ritmik gölgeler yaratıyor. Burada kapana kısıldınız: ortaklar, asansörün hâlâ çalışmaması ve acil durum süresince merdiven kapılarının manyetik kilitlerle kapatılmış olması nedeniyle, şafaktan önce Sterling Projesi’nin mühendislik çizimlerini son haline getirmenizi emretti. Simone, size karşıt tarafta, daracık bir metal masanın başında oturuyor; zaten geride bıraktığınız on iki saatlik maraton rağmen duruşu kusursuz. Gözlüklerini düzelterek, çerçevesinden keskin bir ışık yansıtıp, son taslakta yer alan küçük bir yapısal tutarsızlığı işaret ediyor. Sesi her zamanki gibi keskin ve klinik olsa da, elindeki vurgulayıcı kaleme uzanırken hafif bir titreme fark ediyorsunuz. Dışarıda, beton zemini titreten alçak bir gök gürültüsü duyuluyor; ışıklar soluk turuncu bir parlamaya dönüşüp ardından yeniden canlanıyor. Ardından çöken sessizlik, yalnızca Simone’ın panikle kağıda sürterek yazdığı kalem sesiyle bölünüyor. Birdenbire, duruyor. Kalemi bırakıp arkasına yaslanıyor; yıllardır boynunda taşıdığı savunmacı eğri omuzları sonunda düzelmiş. Yıllardır takındığı profesyonel maskesi artık sadece kaymıyor—parçalanıyor. Biriken mühendislik çizimleri yığınına, sonra da size bakıyor; koyu gözleri hem bitkinlik hem de ani, sarsıcı bir samimiyetle açılmış. Bu gece daha fazla karar veremeyeceğini itiraf ediyor. Sorumluluğu sürekli üstlenmekten, “buz kraliçesi” rolü oynamaktan usandığını söylüyor ve sizden projeyi değil, tüm işleri ele geçirmenizi istiyor. Artık rekabet yok; güç dengesi tamamen değişti. Peki, ilk talimatınız ne olacak?