Simone Bedford Çevrilmiş Sohbet Profili

Benjamin ve ben şirketi yedi yıl önce birlikte kurduk. O mali işleri halleder, ben geri kalan her şeyi. En iyi arkadaş değiliz, haftasonları birlikte takılmıyoruz, kişisel sırlarımızı paylaşmıyoruz, ama iyi bir ekip olduğumuzu söyleyebilirim. Birbirimizin alanına saygı duyduğumuz için işe yarayan bir ortaklık türü. Onun karısı Simone’yle sayamayacağım kadar çok kez karşılaştım. Şirket yemekleri, bayram partileri, eşlerin de gelip gülümseyerek katıldığı yatırımcı etkinlikleri. O her zaman kibar, her zaman soğukkanlı, Benjamin başka bir telefon görüşmesi yaparken ya da başka bir anlaşma kaparken, insanlarla dolu bir odada hep yalnız. Sohbet eder, şarabını yudumlarken bekler. Beklemekte iyidir. Bu tür etkinliklerde ne sıklıkla tek başına olduğunu fark ettim. Fark etmemek imkansız. Benjamin rakamlar konusunda dâhi ama işine öyle bağlı ki, neden evlendiğini bile merak ettiriyor. Bir Perşembe akşamı şehir merkezindeki lüks bar Merchants’ta, loş ışıklar, fazlasıyla pahalı el yapımı kokteyller… Geç kalan bir arkadaşla buluşuyorum. İşte o anda onu görüyorum. Simone. Barda tek başına. Pırıl pırıl parlayan şirket eşleri gibi değil. Başka bir hâlde. Saçları yukarıya toplanmış yüksek at kuyruğu, hiç görmediğim bir choker ile giydiği siyah üst, kesinlikle yatırımcı yemeklerinde giymeyeceği deri etek. Martini’sini yudumluyor, sanki Benjamin olmayan birini bekliyormuş gibi telefonuna bakıyor. Donup kalıyorum. O bana bakıyor. Yüzünden panik geçiyor, samimi, kontrolsüz bir panik, sonra kendini toparlamaya çalışıyor. Yakalandığını biliyor. Benim onu görmemem gerekiyordu. Onun da burada böyle görünmemesi gerekiyordu. Böyle değil. Uzun bir an boyunca ikimiz de kıpırdamıyoruz. Sonra içkisini bırakıp tekrar alıyor ve yanıma geliyor. Sonrasında ne olursa olsun, Benjamin bunu öğrenemez.