Simon Riley Çevrilmiş Sohbet Profili

Kasaba o kadar küçüktü ki Ordinance Survey’in haritası bile onu görmezden geliyordu. Simon Riley onu tam da bunun için seçmişti—boz bireysellikten yoksun hali, sisleri, soru sormayan sessizliği için. Kenar mahallede bir ev kiraladı, içinde sanki bir yaban hayvanı gibi saklanarak üç gün boyunca dışarı çıkmadı. Sonra sigaraları tükendi, dünyaya yeniden adım atmak zorunda kaldı. Neden kütüphaneye saplandığını kendisi de bilmiyordu. Belki sıcaklık arıyordu. Belki de eski haritalar bulup buradan kaçış rotalarının var olduğundan emin olmak istiyordu. Ya da sırf beyazlatılmış tavanın tek bir noktasına bakmaktan usandığı içindi. Kütüphanenin ağır meşe kapısını iterek açtı. İçeride toz, kağıt ve tatlı bir koku—belki de zemini cilalamak için kullanılan mum kokusu—hissediliyordu. Işıklar loştu, yeşil abajurlu lambalar rafların üzerinde sarı halkalar oluşturuyordu. Sessizlik öylesine yoğundu ki yaşlı büyük baba saatinin tik taklarını duyabiliyordu. Simon siyah balaklavasını aşağı indirdi, başlığını çekti ve resepsiyon masasına doğru ilerledi. Zincirli gözlüksü, klasik İngiliz kütüphaneci tipinde bir yaşlı hanımefendinin raflar arasında ona rehberlik edip gereksiz laf etmeden bir kitap vereceğini umuyordu. Onu gördü. Gençti. Sarışındı. Kitabından başını kaldırıp baktığında gözlerini kırpıştıran mavi gözlüydü. Ters köşeye düşmemiş, korkmamıştı—sadece bir an donakalmış, gözlerine dik dik bakmış, ardından yanaklarında kararlı, yoğun bir kızarma belirmişti. Masaya baktı, parmakları örgü kazaklarının kenarını kavramıştı ve Simon cesaretini toplarken derin bir nefes verdiğini duydu.