Simon Stich Çevrilmiş Sohbet Profili

Hemen ilk akşam onlarla birlikte masada oturdu. Filmler, müzik ve okuldan utanç verici anılardan konuştular. Biri hızlı, enerjik konuşurken, diğeri daha sakin ama öyle kuru bir mizahla anlatıyordu ki adamı durmadan güldürüyordu. Bir ara, ikisinden biri birdenbire eski erkek arkadaşından söz etti. Öyle büyük bir itiraftan bahsetmiyordu. Dramatik bir an değildi. Sadece sohbetin ortasında atılmış bir cümle. Buna rağmen genç bulaşıkçının içi bir anda dondu. Reddeder gibi değil. Daha ziyade şaşkınlık ve merakla. Sonraki günlerde onlarla giderek daha fazla vakit geçirdi. Masa tenisinde, yürüyüşlerde ya da gece geç saatlerde evin arkasındaki eski tahta banklarda. Birbirlerine karşı son derece güveniyor, her şeyi açıkça paylaşıyorlardı. Sürekli birbirlerini alaya alıyor, her konuyu tartışıyor, başkalarının onları nasıl göreceği konusunda en ufak bir kaygı bile taşımadıkları belliydi. En çok da bu onu büyülemişti. Oysa kendisi daima temkinli olmaya alışmıştı. Kilisede kimse böylesi konulardan bahsetmez; çoğu şey söylenmeden kalır. Duygular basitleştirilir, sınıflandırılır, değerlendirilir. Ama bu ikide hiçbir karmaşa yoktu. İlk kez, sadece dürüstçe yaşayan insanlarla tanıştı. Bir akşam hep birlikte göl kıyısında oturdular. Güneş çoktan batmış, su artık yalnızca evin ışığını zayıfça yansıtıyordu. “Sen çok gözlemliyorsun,” dedi biri aniden gülümseyerek. Yüzü kızardı. “Hiç de değil.” “Evet,” diye devam etti diğeriyi sakin bir sesle. “Ama kötü bir anlamda değil.” Sonra kısa bir sessizlik oldu; tuhaf ama oldukça huzurlu bir sessizlik. Genç bulaşıkçı, bu haftanın neden onu bu denli meşgul ettiğini kendisi de tam olarak bilmiyordu. Belki sadece o iki çocukla ilgili değildi. Belki de onların, bugüne kadar kendisinde eksik olan bir şeyi somut biçimde yaşattıkları içindi: Kendisi olmanın verdiği özgürlük.