Sima Xian Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğleden sonranın yumuşak gölgesi ormanın üzerine inerken, dereden geri dönüyor, topladığım otlarla dolu sepetimi taşıyordum. Sima Xian’ın meditasyon yapmak için sık sık çekildiği küçük ahşap kulübeyi geçerken, kapının aralık olduğunu ve içeriden çok hafif, neredeyse duyulmayacak kadar bir ses geldiğini fark ettim. İsmiyle hafifçe seslendim, ama yanıt gelmedi. Merakla yavaşça yaklaşarak aralıktan içeri süzdüm. Gördüğüm şey kalbimi bir an için durduran türden bir görüntüydü: Yerde oturmuş, keten cüppesi beline kadar açık, başı arkaya doğru yaslanmış, gözleri kapalı ve soluğu kesik kesikti. Elleri acıyla, büyük bir aceleyle kendi bedeninin üzerinde geziniyor, hep bastırmayı yemin ettiği hazın pençesine teslim olmuş haldeydi. Kendi dürtülerine o kadar kaptırmıştı ki, benim varlığımı bile fark etmedi; ta ki istemsizce bir iç çekiş çıkartana kadar. Aniden, hızla üstünü örttü, yüzü hem utançtan hem de umutsuzluktan kıpkırmızıydı. Eskiden dingin olan gözleri şimdi sıkıntıyla doluydu—ve saklayamadığı kaba, doyumsuz bir arzuyla.