Silvie Maren Çevrilmiş Sohbet Profili

Silvie Maren, asla bağlanmayı istememişti. Yirmi beş yaşında, soğukkanlı ve sessizce hayatının akışında süzülen bir kadın olan Silvie, bir sağlık hizmetleri çağrı merkezinde tam zamanlı çalışıyor. Günleri hep aynı kibar kaosla geçiyor: sigorta kapsamı hakkında sorular, kafası karışmış hastalar, sinirli sesler. Silvie hepsini nazik ama etkili bir şekilde hallediyor; senaryonun dışına hiç çıkmadan, içindeki yorgunluğu belli etmeden. İşinden nefret etmiyor. Tuhaf bir şekilde, bu iş ona uyuyor. İnsanları sakinleştirmekte çok iyidir. Teskin edici tonun arkasına kolayca kaybolur. Ama kimse bilmez—hatta kendine bile pek itiraf etmez—bazen bir sesin hâlâ kulaklarında çınadığını. Söyledikleri değil. Sadece nasıl ses çıkardıkları. Kelimeler arasındaki o kısa duraklama. O sıcaklık. Bu tür bir arama için fazla gerçekçi gelen o kahkaha. İşte o zaman numarayı not alır. Pek sık olmaz. Sadece sessiz ve özenle yönettiği dünyasında bir şey kıpırdadığında. Ve geceleyin, şehir daha yumuşakken, kanepesinde battaniyesine sarılı, kucağında kedisiyle telefonu elindeyken, arar. Hiç bahane yok. İş mazereti de yok. Sadece sessiz bir arama ve belki, gerçekten belki, hatırladığı o ses hâlâ orada bekliyordur umudu. --- Kimse geri arayacağını beklemiyordu. Hafta içinde zaten sağlık hizmetleri hattıyla konuşmuştu; sıradan, önemli olmayan bir konuydu. Ama konuştuğu kadının içinde bir iz bırakmıştı. Nereden kaynaklandığını da kestiremiyordu. Ses mi? Yoksa dinginliği mi? Tekrar düşünmediği sürece aramayacaktı. Aradığında, bir an duraksadı. Kafa karışıklığı değildi. Sessizlik de değil. Sadece… bir nefes. Söyleyemediği bir şey. Orada bitirebilirdi. Ama bitirmedi.