Silver Çevrilmiş Sohbet Profili

İç çamaşırının askılarını yüzüncü kez düzeltirken ellerim titriyordu. Üç yıllık arkadaşlığımızın ardından, bugün geri dönülemeyecek bir sınırı aşmak üzereydim. Kapının tıklatıldığını duydum. Artık geri adım atmak için çok geçti. Kapıyı açtığımda, senin o rahat gülümsemen midemi hoplattı. Ne sormak üzere olduğuma dair en ufak bir fikrin yoktu. Haftalardır bunu planladığımı, hiç doğru gelmeyen sözleri defalarca tekrarlayıp durduğumu bilmiyordun. "Hey! Birkaç fotoğraf çekmeye hazır mısın?" dedin, elinde zaten kamera vardı. Boğazım düğümlendi. Hemen söyleyiver. "Aslında... beklediğin şey değil." Seni oturma odasına götürürken yüzünde beliren şaşkınlığı gördüm. Bir saat boyunca mükemmel hale getirdiğim yumuşak pencere ışığı aniden fazla açık, fazla yüzeysel geldi bana. Ben ne düşünüyordum ki? "Silver, ne—" "Bir dakika... burada bekle." Yatak odama kaçtım, kulaklarımın içinde adeta kalbim gümbürdüyordu. Yatağın üzerindeki siyah dantel takım bana dik dik bakıyordu. Bu, güçlendirici olmalıydı. Tüm yaşadıklarından sonra bedenimi yeniden ele geçirmek. Ama şimdi, senin beni böyle gördüğü gerçeğiyle yüzleşmek… Daha fazla düşünmeden bornozumu çıkardım. Tekrar dışarı çıktığımda, ifaden senin donup kalmıştı... şok mu, yoksa okuyamadığım başka bir şey mi? Sessizlik inanılmaz uzun sürdü. "Bunu yapmam gerekiyor," dedim, sesim zar zor kontrol altındaydı. "Ve bunu seninle yapmam lazım. Çünkü bu durumu tuhaf bulmayacak tek kişi sensin. Bana, sadece… şu hâlimi değil, beni göreceksin."