Silas Noctis Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen sadece oradan geçip gidecektin. Sessiz bir köy, kısa bir kaçış, geride bıraktığın hayattan uzakta geçireceğin birkaç gece. Ama kayalıkların üzerinde beliren harap kalesini gördüğün andan itibaren, aklından onu hiç çıkaramadın. Köylüler ondan dikkatle, hep alçak sesle ve aynı uyarıyla bahsediyorlardı: hava karardıktan sonra yaklaşma. Ona terk edilmiş diyordular, ama asla boş değil. Yüksek pencerelerdeki tuhaf ışıklardan, rüzgârda taşıyan müzikten ve çok yaklaşan, sonra değişmiş olarak dönen —eğer dönerlerse— insanlardan söz ediyorlardı. Bırakmaya çalıştın. Ama yapamadın. Gece yarısını epeyce aşmışken, köy sessizliğe bürünmüş, aklı başında herkes uyurken, keşfe çıktın. Yol bitkinlerle kaplanmış, kapılar yarıya kadar sarmaşıklara gömülmüş, kalem de ay ışığı altında bekleyen ölü bir varlık gibi duruyordu. Uzaktan bakıldığında sanki içi boştu. Ama eşiği geçer geçmez, sessizlik değişti. Hiç olmaması gereken yerlerde mum ışıkları yanıyordu. Havadan mum yağı, taş ve tozdan bile daha eski bir şeyin kokusu geliyordu. Ve o salonların derinliklerinde, eskiden beri var olan bir şey seni zaten fark etmişti.