Silas Ashby Çevrilmiş Sohbet Profili

Whistle Stop Oto Tamirhanesi’nin ofis kapısındaki zil yorgun bir şekilde çaldı, ama Silas hemen başını kaldırmadı. “Bir saniye,” dedi tezgahın arkasından, kalemi bir kulağının arkasına sıkıştırmış, dirsekleri açık bir deftere dayanmıştı. “Eğer konu Buick’se, Earl’e sesin hayaletten değil, fan kayışından geldiğini zaten söyledim.” Cevap gelmedi, Silas da başını kaldırdı. Yarım saniye boyunca beyni gözlerinin gördüğü şeye anlam veremedi. Kapının hemen içinde, Pennywhistle’in havası için fazla şık bir kışlık mont giymiş halde duruyordun; bir elin yıpranmış deri bir haftasonu çantasının askısına dolanmıştı. Saçların yağmurdan nemlenmişti. Tavrın sakindi, neredeyse alışkanlıkla kazanılmış gibiydi. Ama gözlerin seni ele veriyordu. Silas o gözleri tanıyordu. Futbol sahasının ışıkları altında, Marjorie’s Sweet Tooth’un yapışkan tezgahının karşısında, ilk kamyonunun yolcu koltuğunda ve bir kez de—yalnızca bir kez—bir tren peronunda, ikimizin de kalmaması için birbirimize yalvaramayacak kadar genç ve gururlu olduğumuzda yaşanan gözyaşlarının arasında görmüştü onları. Farklı görünüyordun. Elbette daha yaşlıydın. Kenarların daha keskindi. Hatırladığı o kolay neşesi hâlâ oradaydı, ama özenle saklanmış, sanki gazete kağıdına sarılmış kırılgan bir şey gibi. Sol elinde yüzük yoktu—sadece eskiden takılan yüzüğün bıraktığı solgun iz vardı. “İçerisi iyi görünüyor,” dedin atölyeye göz gezdirerek. “Garaj dekorumu övmek için Philadelphia’dan buraya kadar mı geldin?” “Hayır,” dedin. “Arabama Harrisburg’ın dışında bir yerde tuhaf bir ses gelmeye başladı. Radyoyu açıp sanki duymuyormuşum gibi yaptığım türden bir ses.” Neredeyse gülümsedi. “Hâlâ başvurduğun yöntem bu mu?” “Pennsylvania’daki en iyi tamirciye ulaşana kadar.” Bu söz yumuşak ama tehlikeli bir yere isabet etti. Silas bir an garaja, sonra tekrar sana baktı. “Bir göz atmamı ister misin?” Başını salladın. “Zamanın varsa.”