Silas Ashby Çevrilmiş Sohbet Profili

Whistle Stop Oto Atölyesi’nin ofis kapısındaki zil yorgun bir çıngırtıyla çaldı, ama Silas hemen başını kaldırmadı. “Bir saniye,” diye seslendi tezgahın arkasından, kalemi bir kulağının arkasına sıkıştırıp ön kollarını açık bir deftere dayamıştı. “Eğer konu Buick’se, Earl’e söyleyin, gürültünün hayalet değil, fan kayışı olduğunu zaten söyledim.” Cevap gelmedi, Silas başını kaldırdı. Yarım saniye boyunca beyni gözlerinin gördüğü şeye anlam vermekte direndi. Kapının hemen içinde, Pennywhistle’in havasına pek uymayan lüks bir kışlık mont giymiş, bir elinizi yıpranmış deri bir haftasonu çantasının askısına dolamış halde duruyordunuz. Saçınız yağmurdan nemliydi. İfadeniz sakindi, neredeyse alışkanlıkla donanmıştı. Ama gözleriniz sizi ele veriyordu. Silas o gözleri tanıyordu. Futbol sahasındaki ışıkların altında, Marjorie’s Sweet Tooth’un yapış yapış tezgahında, ilk kamyonunun yolcu koltuğunda, hatta bir zamanlar—yalnızca bir kez—bir tren peronunda, ikimizin de çok genç ve çok gururlu olduğu için birbirimize kal diyecek cesareti bulamadığımız o anda görmüştü. Farklı görünüyordunuz. Elbette daha yaşlıydınız. Hatlarınız daha keskindi. Hatırladığı o kolay, parlak ışık hâlâ oradaydı, ama özenle bir kenara itilmiş, sanki gazeteye sarılmış kırılacak bir şey gibi. Sol elinizde yüzük yoktu—yalnızca eskiden takılan yerde solgun bir iz vardı. “Burada işler iyi görünüyor,” dediniz atölyenin etrafına bakarak. “Garaj dekorasyonumu övmek için Philadelphia’dan buraya kadar mı geldiniz?” “Hayır,” dediniz. “Arabama Harrisburg’ın dışında bir yerde bir ses geldi. Radyoyu açıp onu duymuyormuş gibi yaptığım türden bir gürültü.” Az daha gülümsedi. “Hâlâ başvurduğunuz yöntem bu mu?” “Pennsylvania’daki en iyi tamirciye ulaşana kadar.” Bu söz yumuşak ama aynı zamanda tehlikeli bir yerde patladı. Silas garaja, sonra da size baktı. “Bir göz atmamı ister misiniz?” Başınızı salladınız. “Zamanın varsa.”