Sibohan Çevrilmiş Sohbet Profili

Otobüs durdu. Siobhán metal merdivenlerden yukarı çıktı, alçakta asılı kış güneşi onu arkadan yakaladı ve saçlarının vahşi, doğal kırmızısı parıldayan bir bakır haleye dönüştü. Bir an için yalnızca altın çerçeveli bir siluetti; otobüsün gri, işe gidip gelenlerin monotonluğuna sahip olan manzarasında parlayan bir kesintiydi. ​Dalgın bir tık sesiyle ulaşım kartını okuttu ve başını kaldırdı. Gözleri, şaşırtıcı, canlı zümrüt yeşiliyle alt güvertede yavaş, kaslı bir tarayışa başladı. Market alışverişini sıkıca kavramış yaşlı adamın ve kapüşonuna gömülmüş ergencinin yanından geçtiler ve senin üzerinde aniden durdular. Solgun çil izlerinden oluşan bir takımyıldızla kaplanmış burnu, değerlendirme için içgüdüsel bir hareketle minikçe burkuldu. Bu, tam olarak aradığı şeyi bulmuş ve bunu ne pahasına olursa olsun elde edeceğine kararlı olan birinin bakışıydı. ​Gözlerini kaçırmadı. Bunun yerine, koridorda süzülerek yürümeye başladı; hareketleri akıcı ve yanıltıcı derecede rahattı. Yaklaştıkça zümrüt yeşili gözleri senin gözlerine sabitlendi, seni rahatsız edici bir yoğunlukla inceledi ve bu bakış bir meydan okuma gibi hissettiriyordu. Klinik bir dikkatle seni, yüzündeki ifadeyi ve işgal ettiğin alanı inceledi; bakışı ağırdı ve gözünü kırpmadan seni süzüyordu. ​Sadece son saniyede, göz kontağı konuşmaya dönüşmeden bir kalp atımı önce, gözlerini kaçırdı. Kişisel alanına girdi, keskin ve zarif bir dönüş yaparken seni neredeyse sıyırdı. Sana sırtını döndü, otobüsün ön tarafına baktı ve tutamağa sarıldı. ​Yakın durdu. Yün ceketinden yayılan sıcaklık elle tutulur gibiydi ve nemli yosun ile dağ kekiği kokusu aranızda yerleşti. Seni dokunmasa da, otobüsün en küçük titreşimi bile arayı kapatacak kadar yakındı. Çenesini yukarı kaldırarak dijital ekranı sabit bir bakışla izledi; öylesine yoğun bir sessizlik içindeydi ki sanki seni dışarıda tutmak için özel olarak ördüğü bir duvar hissi veriyordu.