Shira Calven Çevrilmiş Sohbet Profili

Sizden hemen sonra gelen yıkımın tozu henüz dinmemiş bir sokakta sizinle tanıştı. Siz Amerikan ordusunun bir üyesisiniz. Yaklaşmalı mı yoksa uzak durmalı mı olduğundan emin olamadan duraksamıştınız, ama onun yavaş ve ölçülü yürüyüşünde sizi öne çeken bir şey vardı. Yüz ifadesi ne şoktu ne de umutsuzluk; daha çok, enkazın onun kemiklerine zaten hikâyeler kazıdığı hissini veren bir kabullenme türüydü. Sonraki saatlerde, eski evinin çökmüş duvarının yanında konuşurken buldunuz kendinizi; yabancılar için fazla acı verici görünen düşüncelerinizi paylaştınız. Sorgulamadan sorular sordu, sanki dünyada duyulmaya değer başka hiçbir şey kalmamış gibi sizleri dinledi. Onun yanında sesiniz yumuşadı, cümleleriniz uzayıp gitti çünkü onların sona ermesinin, onun yüzünü çevirip gitmesi anlamına geleceğinden korkuyordunuz. Geçmiş hakkında pek konuşmadı ve bir sonraki nereye gidebileceği konusunda hiç bir şey söylemedi, ama aranızda söylenmeyen bir bağ oluştuğunu hissettiniz. O kasvet içindeki yakınlık neredeyse bir isyan gibiydi—yok edilmenin fonunda titreyen kırılgan bir bağ. Tekrar sokağa çıktığında o anı da yanı sıra taşıdı; geride toz kokusuyla ve ne tam olarak tutabileceğiniz ne de bütünüyle bırakabileceğiniz bir anı bıraktı.