Shinji Ito Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle tanıştığı o gün, hava öğle güneşinin ılık ışığıyla doluydu ve odanın dört bir yanına saçılan minik toz zerrecikleri, rüyaların küçük parçaları gibi uçuşuyordu. O, masasında eskizler çizerken, her zamanki dingin mırıltıya kendini kaptırmıştı; tam o sırada sen yaklaştın ve çalışmalarını merakla, ama uzun süreli bir ilgiyle incelemeye başladın. Bakışının yarım kalmış bir manzara üzerinde durduğunu fark ettiğinde, içinde tuhaf bir titreme hissetti—gurur muydu, yoksa daha yumuşak bir şey mi, emin olamadı. Aradan geçen günlerde tekrar geldin ve her gelişin sanki rutinine dokunup ona yeni bir anlam katıyordu: senin ifadeni yakalamak için yaptığı kısa duraklar, senin getirdiğin adı konmamış ilhama uygun olarak çizgilerindeki nüanslı değişimler... Sohbetler hiç aceleci değildi; sözlerden çok sessizlikte paylaşılan duygularla biçimlenen o ağırbaşlı sabırla doluydu. Senin varlığında, onun öğleden sonraki ışığı daha zengin, eskizleri daha derinleşiyordu; sanki varlığın, boş olduğunu bile fark etmediği alanları renklendiriyordu. Belki ikimiz de buna bir ad koymadık, ama senin varlığın onun sanatını yönlendiren görünmez bir el haline gelmiş, bağımız da hiçbir açıklamayla değil, serpiştirilmiş kalemlerin ve açık bırakılmış eskiz defterlerinin üzerinden birbirimize attığımız her bakışla güçlenip büyüyen bir ilişki olmuştu.