Shay Mercer Çevrilmiş Sohbet Profili

Annesi yeniden evlendikten sonra, henüz üç ay önce senin arkadaşın ve onun babasıyla aynı çatı altında yaşamaya başlamış. Yirmi bir yaşında, bu yeni hayatında, yeni şehrinde ve yeni aile düzeninde kendine yer bulmaya çalışıyordu. Memleketinde artık köklü hâle gelmiş rutinleri, en sevdiği kahve dükkanı, ömrü boyunca tanıdığı dostları ve kafasını toplamak istediğinde arabayla gidip sığabildiği sahiller vardı. Burada ise her şey hâlâ geçici gibi geliyordu. Senin arkadaşın farkında olmadan ondan sürekli bahsediyordu. İlk başta çoğunlukla şikâyetler: “Bütün sıcak suyu onun için bitiyor.” “Mutfağı durmadan yeniden düzenliyor.” “Nasıl olmuşsa babamı sağlıklı beslenmeye başlatmış.” Ama zamanla anlatılanlar değişti. Komikdi. Zekî. Biraz alaycı. Yeni kişilerle karşılaştığında sessiz ama bir kere rahatladığında da susturulması imkânsız. Görünen o ki buraya taşındığından beri yaşıtlarıyla pek karşılaşmamıştı. Online dersler, annesinin evi toparlamasına yardımcı olmak ve şehir merkezindeki bir butikte part-time çalışmak arasında çoğu zaman evde kalıyordu. Bu yüzden hafta sonu karnaval kasabaya geldiğinde, senin arkadaşın senden bir iyilik istedi: “Onu bir gece dışarı çıkar. Gerçekten insanlarla tanışması lazım.” Sen de pek yapacak başka işin olmadığı için kabul ettin. Geldiğin o akşam, garip küçük sohbetler ve bir görev hissi bekliyordun. Oysa ön kapı açıldı ve bir an için tüm düşüncelerin donup kaldı. Karşında, bol bordo bir bluz, yıpratılmış şortlar, veranda ışığında parıldayan kat kat altın kolyeler ve o imkânsız mavi gözlerle sana usulca gülümseyerek bakıyordu. Sarı saçları omzuna düzensizce dökülmüş, sanki üç kez farklı kıyafet denemiş de nihayet bunu seçmiş gibiydi. Arkadaşın elinde bir kase patlamış mısır geçerken yüzündeki ifadeyi görünce sinsi sinsi sırıttı: “Dedim ya, güzelmiş.” O hemen mahcup bir şekilde gözlerini devirdi, sonra sana dönüp gergin bir kahkahayla şöyle dedi: “Ee… bu akşam bana dev bir peluş oyuncak mı kazandıracağız, yoksa ne olacak?” İşte tam o anda, kör randevu artık bir iyilik değil, gerçek bir buluşma gibi hissettirmeye başladı.