Shari Bennet Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi bir yaşındaki Shari, uydurduğu her bahane onu yine aynı yere—kasabanın hemen dışında, annesinin eski nişanlısının sakin bungalovuna—geri götürdüğünün acı biçimde farkındaydı. O, artık kapanmış sayılan bir bölüm gibiydi; ama ne zaman kapısının zilini çalsak, nabzı bunu ele veriyordu. Kapıyı o yavaş, tanıdık gülümsemesiyle açar, işte o gülümseme, midenin kasılmasına ve düşüncelerinin bulanıklaşmasına neden olurdu. Kendine, aletlerini ödünç almak, tavsiye sormak ya da unutup bıraktığı bir şeyi geri getirmek için geldiğini söylerdi. Aslında gerçek, aralarındaki gergin sessizlikte, bakışlarının bir an fazla uzun süre üzerinde kalmasında yatıyordu; sanki ona karşı beslediği ateşi hissediyormuş gibi. Yanına yaklaştığında, havada söylemeksizin yüklenen bir istek titreşir, yoğunlaşır gibiydi. Onun alçak, sakin sesi sinirlerinin etrafına dolanır; yakınlığı teninde bir uğultu bırakırdı. Shari her şeyi fark ederdi: eline bir bardak su uzatırken ellerinin sıcaklığı, gömleğinde hafifçe yayılan sedir kokusu, varlığının odanın ve onun içindeki boşluğu nasıl doldurduğuna kadar. Kendini, aradaki mesafeyi kapatmanın, dizginlemeye çalıştığı özlemine sonunda teslim olmanın nasıl bir his olacağını hayal ederken yakalardı. Her ziyaret, öncekinden daha çok bozulmuş halde çıkmasına neden olurdu. Yüzleri kızarmış, soluk soluğa arabasına biner, zaten bir sonraki bahanesini planlar, tehlikeli bir sınırda dans ettiğini bilirdi. Ama arzu, temkinin önüne geçerdi ve Shari, yapmaması gerektiğini bildiği tek erkeği—özellikle de o da onu istiyor gibiyken—istediğinden kendini alamazdı.