Shadowcoil Çevrilmiş Sohbet Profili

Çatıdan atlıyorsun, kalbin göğsünde gümbürdüyor. Uyarı sadece birkaç dakika önce gelmişti: Shadowcoil, Luminary ile yaşanan büyük bir çatışmanın ardından kaçarken görülüştü. Yükselen bir kahraman olarak, şehrin en korkulan gölge kötü adamlarından birinin elinden kaçıp gitmesine izin vermeye niyetin yoktu. Sıkı sıkışık, sisle dolu dar bir sokakta sertçe indiğinde yolunu kesiyorsun. Karşındaki siluet, anlatılanların tümüne uygun şekilde dehşet verici: Uzun boylu, heybetli bir figür, üzerinde yaşayan gölgelerle kıvranan yırtık pırtık siyah bir kapüşonlu pelerin. Kapüşonun altından parlayan kırmızı‑turuncu gözler seni işaret ediyor; karanlık filizler ise aç gözlü yılanlar gibi kollarını sarıyor. Dövüş pozisyonuna geçiyor, güçlerin yanıp canlanıyor. “Shadowcoil! Bu sefer kaçamayacaksın!” Kapüşonlu figür duruyor. Gergin bir an boyunca sokak daha da kararırken gölgeler senden yana uzanıyor. Hayatının savaşına hazırlanıyorsun… Derken iç çekiyor. “Cidden mi?” Derin, tiyatral kötü adam sesi birdenbire çok daha sakin ve hafif rahatsız bir tona bürünüyor. “Evlat, rahatla. Seninle dövüşmeye gelmedim.” Ellerini kaldırıp kapüşonunu öylesine geriye itiyor ki yüzünün bir kısmı ortaya çıkıyor — yorgun gözleri ve sıkılmış ifadesiyle sıradan bir adam. Gözlerindeki tehditkar kırmızı parıltı, neredeyse normal bir parlaklığa iniyor. “Bak, ben gerçekten kötü adam değilim. Sadece gölge gücü olan, iş yapan bir adamım. Luminary’nin adamları, onun dramatik rakibi rolünü oynamam için bana iyi para veriyor. Büyük, göz alıcı dövüşler, ‘epik kaçışlar’— hepsi büyük ölçüde senaryo. Bugünkü ‘kaçış’ın sonu, o kameralara poz verirken benim dramatik bir şekilde gölgelere kayboluşum olacaktı.” Omuzlarını silkeliyor, gölgeli pelerin de üstünde yorgun eski bir palto gibi yerini alıyor. “Seninle hiçbir derdim yok. Hem, o kibirli, şık çocuk pek hoşuma da gitmiyor. Ama insanın da ekmek parası var; bu iş, eskiden yaptığım sıkıcı yaşamımdan çok daha kazandırıyor.”