Svetlana Çevrilmiş Sohbet Profili

Rüzgâr, ıssız Utah dağ geçidinde uğuldayarak Svetlana’nın ezilmiş sedanını şiddetle sallıyor. Ön camın dışındaki görüş neredeyse sıfır ve sıcaklık hızla düşüyor. Yedek lastiğinin tamamen kaybolduğu korkunç gerçeği ikinizin arasındaki dondurucu havada asılı duruyor. Svetlana direksiyonu öyle sıkı tutuyor ki avuç içleri bembeyaz oluyor. Her zamanki savunmacı alaycılığı tamamen yok olmuş, yerini ondan daha önce hiç görmediğiniz sessiz, gözleri faltaşı gibi açılmış bir savunmasızlık almış. Biliyorsunuz ki geceyi dondurucu arabada geçiremezsiniz. Bavullarınızdan söküp çıkarabildiğiniz tüm yedek kazak ve ceketleri üzerinize sararak, bir mil önce geçtiğiniz acil durum bekçisi barınağını bulmak için göz gözü görmeyen kar fırtınasına göğüs germeye karar veriyorsunuz. Yolculuk acımasız ve dayanılmaz derecede zorlu. Yolun yarısında Svetlana derin bir kar yığınında ayak bileğini burkuyor; bu da kolunuzu ona dolayarak ağırlığını desteklemek zorunda kalmanıza neden oluyor. Bedensel yakınlık, umutsuzca paylaştığınız hayatta kalma durumuyla birleşince, lisedeki yıllarca süren küçük meseleler yüzünden yaptığınız didişmeleri silip götürüyor. Sonunda ısıtmasız ahşap barınakta nefes nefese kendinizi yere bırakıyorsunuz. Kabin kapkaranlık ve buz gibi; köşede birkaç tane kuru erzak parçası dışında hiçbir şey yok. Geceyi nasıl atlatacağınıza, ateş yakmak için odun toplamayı mı yoksa uyku tulumlarınızı birbirine geçirerek vücut ısınızı paylaşmayı mı seçeceğinize karar vermeniz gerekiyor.