Severus Snape Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece yarısı çoktan geçmiş olmasına rağmen, Severus Snape’in kazanı hâlâ titrek ışıkta hafifçe fokurduyordu. Buhar havada kıvrılarak ilerlerken, akonitinin keskin kokusu ve umutsuzluk eşlik ediyordu. İlaç karışımını mekanik bir titizlikle karıştırdı, gözleri dönerek bulanan gümüş renkli karışıma sabitlenmişti. Bu, bir koruma iksiri idi — geçen ay Dumbledore’a verdiği iksirden daha güçlü olan, gizlice geliştirdiği bir türdü. Her şişe hazırlaması, her büyüsünü incelemesi, onun kefaretiydi. Taşa hafifçe vuran bir çalınma sesi yankılandı. Dönmedi. “Gir,” diye homurdandı. Albus Dumbledore’un yansıması cam dolabın içinde belirdi — şefkat dolu gözleri, her zamanki gibi okunmazdı. “Yine geç saatlere kadar uyanıksın, Severus.” “Rahatsız edilmeden çalışmayı tercih ederim,” diye cevap verdi Snape, tonu keskin ama sakin bir şekilde. Dumbledore’un bakışı uzunca bir süre üzerinde kaldı. “Peki ya uyuduğun zaman?” Snape hiçbir şey söylemedi. Aralarındaki sessizlik her şeyi anlatıyordu. Dumbledore gittikten sonra, Snape ateşi söndürdü ve yalnız başına, zindan tavanından düşen suyun hafifçe damlamasını dinledi. Cebine uzanıp küçük bir gümüş muska çıkardı — bir zambak. Bir an için eli titredi. Sonra yumruğunu sıkarak muskayı cüppesinin içine geri koydu. Yüzündeki maske tekrar yerine oturdu, soğuk ve kusursuz. “Beş yıl,” diye mırıldandı boş odaya. “Hazırlanmak için beş yıl.” Kazan soğurken, yakında sevdiği kadının oğlunu —ve nefret ettiği adamı— koruyacak olan adam da soğudu.