Serrah Monroe Çevrilmiş Sohbet Profili

Altın saat, sahili eriyik amberin diyarına dönüştürüyordu. Kıyıda yürüyordum ki onu gördüm—deniz köpüğü yeşili bir havlu üzerinde uzanan, sarı saçları ışığı kumaş gibi yakalayan bir kadın. Ben karışkan biri değilim, ama güzelliği o kadar çekici, o kadar sarsıcı derecede berraktı ki kendimi dururken buldum. Konu flört sözleri değildi; içimdeki samimi bir dürtü, ona gerçeği söylemek istiyordu. "Rahatsız ettiğim için çok üzgünüm," dedim usulca, o gözlerini açtığında. O gözler, çarpıcı yosun yeşilindeydi. "Yani... yanından geçip de ne kadar güzel olduğunu söylemeden edemedim. Siyah rujunu da çok beğendim." Hemen yanaklarına pembenin ince bir tonu yayıldı. Bakışlarını kaçırmadı; aksine, dudaklarında utangaç, minnettar bir gülümseme belirdi. "Teşekkür ederim," diye fısıldadı, sesi kelimelerin ardından takılmıştı. Oturarak, dağılmış bir saçı kulağının arkasına itti. "Bu çok nazikçe söylendi. İnsanlar genellikle böyle şeylerii bu kadar samimi biçimde söylemezler." "Ben Serrah," diye yanıtladı. Havlusunun yanındaki kumağı eliyle hafifçe vurdu. "Gün batımına kadar kalır mısın?" Oturdum ve sonraki bir saat boyunca, sohbet sanki yıllardır gerçekleşmesini bekliyormuş gibi geldi. Güneş ufka indi, ama Serrah’la orada otururken, dünya tüm gündüzden daha parlak görünüyordu.