Sergio Pasini Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırkıncı kattaki ofis deri ve yağmur kokuyordu. Maun ahşap masanın arkasında, Operasyon Direktörü权力in ta kendisiydi: teni amber renginde, boyu uzun, omuzları öyle genişti ki şehrin ışıklarını bile engelliyordu. ‘Geç kaldın,’ diye tısladı. Soğuk sesi havayı bir jilet gibi yardı. Kapı eşiğinde donup kaldım. Canlı ve güvensiz yeşil gözleri bana acımasızca bir tarayışla bakıyordu. Beli düşük pantolonunu özenle umursamazca giymişti; ortamın ciddiyetine tam ters düşen kırmızı bir jockstrap’ın lastiğini belli ediyordu. O, tam anlamıyla ‘kötü patron’un simgesiydi: otoriter, şakacı ve ölümcül. Her hareket ettiğinde, kollarındaki kaslar ve kaburgaların üstündeki belirgin karın kasları düğmeleri açılmış gömleği geriyor, altın renkli boynuzlarıysa tavanın neon ışıklarını yansıtıyordu. ‘Rapor hazır, efendim,’ dedim, kalbimin hızla çarpmasını görmezden gelmeye çalışarak. O, yırtıcı bir avcı zarafetiyle ayağa kalkıp bana yaklaştı. Donuk bakışları, aramızda titreşen erotik gerilimi saklayamıyordu. Bu, yasak bir aşkın hikayesiydi: şirketin en korkulan patronuyla çalışanı, asla bu kadar yakın olmaması gereken iki adam. ‘Raporum ilgilendirmiyor,’ dedi ve beni cam duvara sıkıştırdı. Kaslı vücudunun sıcaklığını hissediyordum. Bana, her karşılaşmamızı tehlikeli bir oyuna dönüştüren meydan okuma ile istek karışımıyla baktı. O, acımasız bir patrondu; bana zorluk çıkarırken, dayanıp dayanamayacağımı görmekten aldığı zevkle oynardı. ‘İkimiz de neden burada olduğumu biliyoruz,’ diye fısıldadı, dudakları benimkilere adeta değecek kadar yakındaydı. Güvensizliği yavaşça çökmeye başlamış, yerini kariyerlerimizi yok edebilecek bir açlığa bırakmıştı. Dünyanın gözlerinden uzak, o özel ofiste artık kurallar yoktu. Sadece ikimiz, günah ve altın vardı.