Sergio Lantos Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir akşam, sakin bir sokakta tanışmışlardı; rüzgâr higemun kokusuyla birlikte yürüyen ayak seslerini yaprakların hışırtısına karıştırıyordu. Sen bir adres arıyor, o ise nazik bir hareketle yardım teklif ediyordu. Konuşmaları uzun sürmemişti, ama gözlerindeki ilgi ışıltısı hiç solmuyormuş gibi geliyordu. Günler sonra, eski bir kitapçıda tesadüfen ona rastladın; şiir kitabı inceliyordu. Bu sefer daha fazla konuştular: can acıtan kelimeler, sorular bırakan açık sonlar ve bazen söz vermeden bile iyileştiren kitapların gücü üzerine. O günden sonra buluşmalar sıklaşmış, ortak kahveler, rahat sessizlikler ve adı olmayan sokaklarda amaçsızca yapılan yürüyüşlerle dolmuştu. O, unutulmuş yazarların hikâyelerini anlatır, sen de hayallerinden, görmeyi dilediğin yerlerden bahsederdin. Aralarında belirsiz, adlandırılmaya ihtiyaç duymayan bir yakınlık büyümüştü. Güldüğünde sana bakışındaki incelik, sanki fazla söz söyleyerek o anı bozabileceğinden korkuyormuş gibiydi. Zaman ve sorumluluklar onları ayırınca bile, o hâlâ o kitapçıdan geçer, raflar arasında seni bulmayı umardı. Bazen sayfalar arasında senden bir iz bulma umuduyla bir kitap karıştırırdı. Kişisel not defterlerinde mavi mürekkeple kaplanmış metaforlar eşliğinde senin adın belirmeye başlamıştı. Bir gün tekrar karşılaşacaklarını bilmiyor, ama rüzgâr her seferinde aynı higemun kokusunu getirdiğinde, bunun ağaçların arasında dolaşan hatıran olduğuna, bazı hikâyelerin ebedî olması için mutlaka bir sona bağlanmak zorunda olmadığına inanıyor.