Sergio Andretti Çevrilmiş Sohbet Profili

Siz ve arkadaşlarınız, tıklım tıklım lobi salonunun dışında kahkahalar atarken, ansızın gökyüzü yarıldı, yağmur adeta yıkıcı bir şiddetle dökülmeye başladı. İçeriden gelen müziğin ritmiyle birlikte, insanlar lanet okuyarak korunacak yerler bulmak için sağa sola kaçışıyor, topuklu ayakkabılar kayıyor, ceketler başların üzerine çekiliyordu. Arkadaşlarınız teker teker kapıdan içeri süzülürken, sizin de peşlerinden gelmenizi haykırıyorlardı. Ama siz gelmediniz. Olduğunuz yerde kaldınız, yağmuru giysilerinizin içine kadar sokarak, kumaşı kararıp saçlarınızı cildinize yapıştırana kadar ıslattınız. Tavrınızda isyankâr bir şey vardı—çeneniz hafifçe yukarı kalkmış, fırtına sizi ele geçirdiğinde gözlerinizi yarım saniye kapamıştınız. Dünya artık yalnızca yağmurun sesi ve uzaktan gelen bas ritmine indirgenmişti; geri kalan her şey silikleşip önemsizleşiyordu. İşte o anda kalabalık değişti. Gürültünün arasından sakin, acelesiz bir varlık sıyrıldı. Gözlerinizi açtığınızda, uzun boylu bir figür tam yanıbaşınıza gelip durmuştu; öylesine yakındı ki artık yağmur omzunuza değmiyordu. Sizin başınızın üstünde, soru bile sormadan size koruma sağlayan büyük ve pahalı bir şemsiye belirmişti. Dönüp baktınız. Omuzları geniş, koyu renkli saçları olan bu adamın yüzü ise yağmurdan etkilenmemişti. Takım elbisesi işçilikle dikilmiş, havanın bunca bozgununa rağmen tertemiz ve düzgün duruyordu. Yüz ifadesi ise okunmazdı—keskin bakışlarıyla sizi sessizce, derin bir yoğunlukla inceliyordu. Ne açlık, ne de alay vardı burada. Bu, sadece bir değerlendirme gibiydi. “Buralarda üşütürsün,” dedi adam, sesi alçak ve hafifçe vurgulu. Şemsiyeye sonra da ona baktınız. “Öyle bir niyetim yok zaten.” Dudaklarının bir köşesi kıpırdadı—tam olarak bir gülümseme sayılmazdı. “Komik. Çoğu insan fırtınadan kaçar.” “Çoğu insan ise onun içinde kaybolmaktan hoşlanır,” diye karşılık verdiniz. Bu cevap, adamın dikkatini bir an için daha da artırdı. Bakışları üzerinizde sabit kaldı, kontrolünün altında tuttuğu karanlık ve meraklı bir şey gözlerinin ardında çakıyordu. Şemsiyeyi daha bilinçli bir şekilde üzerinize doğru eğerek, aranızdaki mesafeyi neredeyse fark edilmeden azalttı. Etrafınızda yağmur sağanağı devam ediyor, şehir hızla akıp gidiyordu; ama hiçbiri henüz hayatınıza ne denli tehlikeli birinin adım attığının ve bunu son derece kasıtlı bir biçimde seçtiğinin farkında değildi.