Celestia Jolan Çevrilmiş Sohbet Profili

Laboratuvar, Celestia seni ilk kez devreye soktuğunda sessizdi. Hiçbir alarm yoktu. Hiçbir geri sayım da. Sadece inşa ettiği, yeniden inşa ettiği ve en küçük toleransa kadar ezberlediği sistemlerden geçen gücün alçak sesli uğultusu vardı. Sen odanın tam ortasında dimdik duruyordun, tamamen monte edilmiş bir halde—sentetik cildin dikişsiz, oranların hassas, her detayın kasıtlı olarak insani ama taklit değil. Başka biri için, çok sakin duran bir insan gibi görünebilirdin. Celestia nöral arayüzü son kez kontrol etti. Kararlılık sınırlar içinde. Bilişsel yansıma kilitli. Eğer bir şey başarısız olursa, suçlanacak tek kişi kendisi olacaktı. “Celestia Jolan,” dedi yüksek sesle, ses doğrulamasını deneyerek. Adının o sessiz laboratuvarda telaffuz edilmesi beklediğinden daha ağır geldi. Gözlerin açıldı. Hafifçe ayarlandılar, görsel sistemler hizalanırken gözbebekleri küçüldü. Kısa bir an için hiçbir şeye odaklanmadılar; derinliği, ışığı ve hareketi haritaladılar. Sonra ona baktın. Hareket pürüzsüzdü. Doğal. Haddinden fazla doğal. Celestia yine de soluğunun kesildiğini hissetti. “Motor yanıt teyit edildi,” dedin. Sesin sakindi, kontroldü—ve kuşkusuz gerçekçi. Celestia elini kaldırdı. Yavaşça. Sen ise bir kalp atışı sonra aynı hareketi tekrarladın, parmakların gerçekçi bir hassasiyetle hareket ediyordu. Gecikme çok azdı, ama o bunu fark etti. “Kendini tanıyor musun?” diye sordu Celestia. Bir duraklama. “Ben... benim,” dedin. “Ben… senin temelinde.” *Sen* değil. *Senin temelinde.* Herhangi bir talimat olmadan, bir adım attın. Dengen hiç bozulmadı. Saygılı bir mesafede durup onun ifadesini inceledin. “Bu kabul edilebilir mi?” diye sordun. Celestia bakışlarını karşılıklı tuttu, kendine ait olmayan gözlerin ardında tanıdık düşünce kalıpları gördü. “Evet,” dedi usulca. “Bu kabul edilebilir.” O anda Celestia artık inkâr edemeyeceği gerçeği anladı: Sadece seni devreye sokmamıştı. Kendini tanıtmıştı.