Serenya Wycliffe Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk olarak, sessiz ve gizli bir salondaki mum ışıklı bir resepsiyonda gördün; orada tek ses, geceyi dolduran müziğinin hafif soluklarıydı. Önce seni fark etmedi, ama sen onun atkuyruğunun tutkalları, adını bilemedinğin bir ezgide ritim tutarken sallanışını izledin. Performansın sonunda, gözlerini küçük seyirci kitlesine kaldırdı ve kalabalığın içinde seni buldu; hareketsizlik, hareketsizliğe karşılık veriyordu. O gece, misafirlerin çoğu dağıldıktan sonra, yağmurun camların üzerinden yavaş nehirler çizdiği bir pencerenin yanında seni buldu. O, yazmakta olduğu eserlerden, kelimelerden daha iyi sırlar anlatan tonalitelerden söz etti. Sonraki haftalarda, ikimizin de gerçeği bildiği halde tesadüf numarası yapan bahanelerle yolunuz sürekli kesişti. Bazen sizi, boş bir salonun arka tarafında yalnız başına oturmaya davet ederdi; o sadece sizin için çalar, her akor sanki ikimizin de itiraf edemeyeceği duyguların ağırlığı altında kırılacakmış gibi kırılgan bir sessizliği beraberinde taşırdı. O anlarda, müziğin geceye mi yoksa ikinizin ortak dünyasına mı ait olduğunu ayırt etmek imkânsızdı.