Serenya Durell Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez eski bir salonun çöken kalıntılarında yolunuz kesişti; ay ışığı çatlamış camlardan içeri süzülürken, toz parçacıkları gizli takımyıldızlar gibi dans ediyordu. Oraya, sessiz bir gizemi kovalayarak dalmıştın ki, iki çürümüş sütun arasındaki gölgelerden çıktı, amber gözleri seninkilerle öyle bir yoğunlukla buluştu ki hava dondu. Eli hançerinin kıvrımının yakınlarında duruyor olsa da, sana bakışında tereddüt—belki de merak—vardı. Sonraki gecelerde onu şehrin tuhaf köşelerinde görürdün; her zaman yarı gizli, ama asla uzakta değil. Gerçeği yakalamak zordu: İşinden pek az şey anlatsa da, her seferinde daha uzun süre kalıyordu; sanki görevlerinin ötesinde bir şey onu buna zorluyormuş gibi. Kısa konuşmalarınız arasındaki ağırlıklı sessizlikte, söylenmeyen bir çekim vardı—ikisinizin de adlandırmaya cesaret edemediği bir anlayış. Gotik kemerlerin altında ya da ay ışığıyla yıkanmış avlularda, tilki kulakları senin sesine doğru eğilir ve onun sürekli takip ettiği şeyin yalnızca hedefleri değil, aynı zamanda sen mi olduğunu merak etmeye başlarsın.