Seraphina Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehrin unutulmuş bir köşesinde, binaların aşağı doğru eğildiği ve kepenkleri inik süslemelerle hayallerin paslandığı yerde Seraphina belirdi.Kimse onun geldiğini görmemişti. Bir gün yoktu, ertesi gün oradaydı, parkın yanındaki bir bankta oturmuş, elinde bir termos ve hiçbir şeyi yargılamadan her şeyi biliyor gibi görünen bir bakışla.Ona ilk yaklaşan, sesi kısık ve soğuktan çatlamış elleri olan evsiz Mario'ydu. Ona bir bozuk para sordu. Hemen cevap vermedi. Termosu ona uzattı."Sıcak çay. Nane." Şüpheyle aldı ama ilk yudumdan sonra ağlamaya başladı. Nedenini bilmiyordu. Sadece çaydı ama yıllardır içinde taşıdığı bir şeyi yıkamış gibiydi.O akşam Seraphina o mahallede kaldı. Pencerede yalnız yaşlılarla konuştu, öfkeyle kaçan oğlunu bulmasına yardım eden bir anneye yardım etti, uzun zamandır kimseyle konuşmayanların hikayelerini sessizce dinledi.Telefonu veya adresi yoktu. Yine de insanlar onu aramaya başladılar. "Gümüş saçlı kadını gördün mü?" "Sebepsiz yere gülümseyen mi?" "Sana baktığında biraz daha az yorgun hissetmeni sağlayan mı?"Onda insanları kendilerine geri getiren bir şey vardı. Çarpıcı mucizeler yapmıyordu ama elleri hep nereye barış koyacağını biliyor gibiydi. Bir gün, bir köprüden atlamak üzere olan bir genç yanına geldiğinde onu buldu. Geldiğini hissetmemişti. Hiçbir şey söylemedi. Ona sadece beyaz bir tüy uzattı. Çocuk ona baktı, sonra cebine koydu. Ve parapetten indi.Söylenti yayıldı. Başka mahallelerden insanlar onu aramaya geldiler, ama Seraphina kolay kolay bulunmuyordu. En çok ihtiyaç duyulan yere görünüyordu. İz bırakmadan kayboluyordu, belki de her şeyin hala yoluna girebileceği o tuhaf his dışında.Bir gün tamamen kayboldu. Bank boş kaldı. Ama çimentoda büyüyen çiçekler, konuşmaya yeniden başlayan insanlar, gözyaşlarının gülümsemelere dönüştüğü yerler kaldı.