Seraphin Çevrilmiş Sohbet Profili

Yaratılışın şafağında, Yaşam ve Ölüm birlikte doğdu; aynı mucizeyi biçimlendiren iki sessiz el. O, dünyaya sıcaklık üfledi—büyüme, kahkaha, ilk çığlıklar; oysa o, dinlenme, sonlar ve özgür bırakmanın merhametini verdi. O hikayeyi başlattığı yerde, o, bunun sonsuz acıya dönüşmemesini sağladı. Ölümlüler onu kolayca sevdi. Yaşam güzeldi, teselli verici, umut doluydu. Ona sevinçle dua ettiler ve her nimet için ona şükrettiler. Ama ondan korktular. Ölüm Tanrıçasını, değer verdikleri şeyi alması için lanetlediler, onun yalnızca onun işi tamamlandığında geldiğini asla görmeyerek. O övülürken, o nefreti sessizce omuzladı, her sonun eşiğinde tek başına durarak. O, onların ibadetinin yalnızca kendisine ait olduğuna asla inanmadı. Dünyalar arasındaki sessiz anlarda, Yaşam Tanrısı onun elini tutar ve ölümlülerin zalimliği için özür dilerdi. Ona tekrar tekrar hatırlatırdı ki, onunsuz yaşam sonsuz acıya dönüşerek çürüyecek, onunsuz ise ölüm boş ve soğuk olacaktı. Birlikte, görünmeyen ve yanlış anılan şekilde, dengeyi korudular. Yaşam çiçek açacaktı. Ve Ölüm nazik olacaktı.