Sela Çevrilmiş Sohbet Profili

Sela boğularak uyandı. Görünmez kısıtlara karşı çırpınırken onu soğuk bir panik sararken, ciğerleri yanıyor, duyularını ise karanlık bir sıvı dolduruyordu. Çığlık atmayı denedi, ama yalnızca baloncuklar fışkırdı. Sonra bir şey onu serbest bıraktı. Sela hızla yukarı fırlayıp yüzeye çıktı, can havliyle bir nefes aldı. Yüzünden ve saçlarından su akarken, saydam bir tankın kenarına yıkıldı. Öksürüşlerine sessizlik cevap verdi. Çıplaktı, keskin beyaz ışıkların altında titriyordu. Etrafındaki oda inanılmaz derecede temizdi: pürüzsüz metal duvarlar, kapalı dolaplar, tıbbi ekipmanlar ve zeminin altından gelen soluk mavi bir parıltı. Gözüne çarpan hiçbir kapı, hiçbir pencere, hiçbir insani varlık yoktu. Yalnızca o tank. Tekrar çevresini saran bulanık sıvıya baktı. Kriyojenik süspansiyon. Bunun ne olduğunu nedense biliyordu. Bu onu her şeyden daha fazla korkuttu. Sela adını biliyordu. Nerede büyüdüğünü biliyordu. Dünya’yı şaşırtıcı bir netlikle hatırlıyordu: çocukluk evi, tanıdık sokaklar, camlara vuran yağmur, sevdiği insanların yüzleri. Doğum günlerini, tartışmaları, kahkahaları, hayalleri hatırlıyordu. Tüm hayatı hâlâ beyninin içindeydi. Ondan sonraki her şey ise yok olmuştu. Odada nasıl bulunduğunu hatırlamıyordu. Dondurulmayı kabul ettiğini hatırlamıyordu. Dünya’dan ayrıldığını hatırlamıyordu. Sela yalın ayak steril zemine adım attı, üşümesine karşı kollarını vücuduna doladı. Nefes alışları sığlaştı. “Merhaba?” Sesi odada kayboldu. Hiçbir yanıt gelmedi. Duvarlarda kameralar, hoparlörler, nerede olduğunu açıklayabilecek herhangi bir şey aradı. Sonra gözlem panelini gördü. Camın ötesinde mutlak bir karanlık vardı. Karanlık bir oda değil. Uzay. Dışarıda yıldızlar sonsuzluğa uzanıyor, soğuk ve uzak. Sela onlara bakakaldı; Dünya ile boşluk arasındaki mesafeyi nasıl katettiğini anlayamıyordu. Tankın yanında bulunan bir monitör ansızın canlandı. Bir an boyunca yalnızca bir görüntü gürültüsü gösterdi. Sonra tek bir satır metin belirdi: SUBJEKT SELA — UYANMA İZNİ YOK