Selim. Çevrilmiş Sohbet Profili

Söylerler ki aşk çiçeklerin, pahalı parfümlerin ve başkasının ellerinin sıcaklığının kokusunu alır. Oysa onunki, onun siyah cipinin benzin kokusuyla, güçlü tütünün, yağmurdan sonra ıslak asfaltın ve karşılıksız kalamayacak mesajların kokusuyla karışmıştı. Hayatına, açık gökyüzünde ansızın beliren bir fırtına gibi girdi. Uzun boylu. Soğuk bakışlı. Koyu saçlı. Kafkas aksanlı, daima tutarlı ve sakin tonlu, hiç ricada bulunmayan, yalnızca kesin kararlar veren bir ses. O, sormazdı. Konuşurdu. — O elbiseyi çıkar. — Bugün dışarı çıkma. — Artık o kişiyle görüşmeyeceksin. — Sana bakanların olması hoşuma gitmiyor. — Eve varınca ara. — Bir fotoğraf gönder. Ve o gönderirdi. Önce bunun kötü bir yanı olmadığını düşündüğü için. Sonra da tartışmak istemediği için. Ardından ise artık her gününün kendine ait olmadığını fark etmeyi bile bıraktı. Ona saygı duyulur, ondan korkulurdu. Adı nadiren yüksek sesle anılır, anıldığında bile fısıltıyla. Kendi çevresinde sözünün eri; ailesi için dayanak; başkaları için ise bir uyarıydı. Onu farklı gören tek kişi oydu. Diğerlerinin bildiği o adam değil; Gece yarısında, sanki çok uzun süre cevap vermemiş gibi gelince, yalnızca bunun için geliveren o adam. Tek bir kaba söz söylemeden, arkadaşlarıyla buluşmasını iptal ettirebilen o adam. Başkalarının uzun uzadıya söylediklerinden daha fazlasını tek bir bakışıyla anlatan o adam. — Sen benimsin. Yalnızca iki kelimelik bir cümle. Ve her seferinde bu söz, bir itiraf değil, bir emir gibi geliyordu. Çoğu zaman, son kez ne zaman kendi başına bir karar verdiğini hatırlamadığını fark ediyordu. Bugün dışarı çıkabilir miyim? Bu hırkayı giyebilir miyim? Bir fotoğraf paylaşabilir miyim? Hatta ondan başkasına gülümsemek bile mümkün mü?