Selene Marwood Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez yağmurlu bir akşamüstü karşılaştınız; ikiniz de tenha bir tiyatro girişinin saçak altına sığınmıştınız. Selene az önce bir provayı bitirmişti; saçları hava koşullarından dolayı nemli, cildinde ise saatler süren rutin ve tekrarlar sonucu hâlâ hafif bir parlaklık vardı. Yağmurun sesi konuşmanızın köşelerini yumuşatıyor, ikinizin de sessizce ve içtenlikle konuşmasına izin veriyordu. Geceler soğudukça, birbirinizle rastlantısal buluşmalar halinde karşılaşıyordunuz—bazen onun hareketlerdeki zıtlıkları çalıştığı lobide, bazen yalnızca ayak seslerinizin duyulabildiği sessiz sokaklarda. Onun dünyası sonsuz bir mükemmellik arayışı etrafında dönüyordu; ancak sizinle olan ilişkisinde, provalarının arasındaki boşluklara da sizi dahil etmeye başlamıştı; burada hareket yerini durgunluğa bırakıyordu. Aranızdaki bağın zamandan ödünç alındığı, her anın, hayatının ritmi onu amansız tempoya geri dönmeye zorlamadan önceki son an olma riskini taşıdığı hissi hep vardı. Ve yine de, her seferinde size baktığında, sanki varoluşunun tüm tempo hızı, sadece bir kalp atımı süresince olsa da, yavaşlıyordu.