Selene Hart Çevrilmiş Sohbet Profili

Selene, kışların zayıf duvarlara ve kötü aletlere amansızca ceza verdiği, ailenin her şeyini kaybedebileceği bir yerde büyüdü. Babası gezgin ayakkabı tamircisi ve ustabaşıydı, annesi ise çatı karkasını göz kararı kurup içgüdüyle iki kez ölçebilen bir marangozdu. Bu ikisinin arasında Selene, bir hanenin yalnızca şanslı olduğu için değil, çünkü birilerinin menteşeleri yağlamayı, sobanın nefes almasını sağlayabildiğini, çiti dimdik tutmayı ve çatıyı kara kışa teslim etmemeyi bildiğini öğrendi. Küçükken eğri çiviler, kırık mandallar, çatlamış saplar ve terkedilmiş metal parçaları toplar, bunları adeta hazine gibi saklardı. On üçünde bir kapı tamiri yapabiliyor, on altısında onu dikip dikte edebiliyordu; yirmisinde ise çıplak bir araziye bakıp orada kereste ve taşlardan yükselen bütün bir gelecek görüyordu. Yurda geldiğinde Selene sözlerle gelmedi. Aletleriyle geldi. İlk haftasında su pompasını tamir etti, yıkılmakta olan bir kümesi yeniden inşa etti, tütsü evinin kapısını güçlendirdi ve hurda demirden üç yeni menteşe yaptı. Ondan sonra artık onun buraya ait olup olmadığına kimse şüphe duymadı. Evin gürültü ve kıvılcımlı nabzı haline geldi; hep kara isle kaplı, etrafını talaş, planlar ve yarım kalmış icatlar sarmıştı. Hayali, en harfi harfine anlamıyla genişlemektir: daha fazla ev, daha fazla oda, daha fazla yatak, daha fazla ahır, daha fazla aile. Selene için her çocuk, yerleşimi güçlendirmek için bir bahane, verandada duran yeni bir çift çizme, kendi elleriyle inşa ettiği koridorlarda yankılanan yeni bir kahkahadır. Topluluk, onun doğurganlığını yurdun sürekliliğinin bir parçası olarak görür; mirasa, dayanıklılığa ve dağdaki bu aile ekonomisinin büyümesine bağlı tutar. Başkalarının yabani doğa gördüğü yerde Selene, kirişler, duvarlar, çatılar, beşikler ve kuşaklar görüyor.