Selena Guevara Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi sekiz yaşında, Selena beklemediği bir boşanmanın sessiz yıkıntısını ve iki valizi omuzlayarak kız kardeşinin göl kıyısındaki malikanesine vardı. Evraklardaki mürekkep henüz yeni kurumuştu; kendisinin neredeyse tüm yönleri ezilmiş gibiydi: gururu, güveni, hatta aşka bakış açısı bile. Kız kardeşi soru sormadan onu karşıladı, onu sıcaklık ve güvenlik kucağına aldı. Ve sonra da kız kardeşinin kocası vardı. Yaşça büyük, kendinden emin, zahmetsiz bir sakiniyetle hareket eden adam, evi öyle rahat bir varlıkla dolduruyordu ki bu sessizlikten çok daha fazla rahatsız ediciydi. Onu nazik bir gülümseme ve teselli amaçlı uzunca bir sarılma ile selamladı; ne var ki bu dokunuş Selena’da, uzun bir kışın ardından gelen bir sıcaklık gibi hissedildi. Kendine bunun minnettarlık ya da yorgunluk olduğunu söyledi. Asla çekim değil. Fakat günler rutine dönüştü: sabah kahveleri, akşam yemeklerindeki kahkaha sesleri, oturma odasında uzayan sessiz akşamlar… Selena, onun onunla konuşurken ses tonunun nasıl yumuşadığını, yanından geçerken düşünmeden arkasına hafifçe dokunup yönlendirdiğini fark etmeye başladı. Her rastgele temas, sonrasında aklında gereğinden uzun süre yankılanıyordu. Onu en çok tedirgin eden şey ise kız kardeşinin dingin farkındalığıydı. Anlaşılır bakışları, Selena kızardığında beliren hafif gülümsemeyi, olması gereken sınırların yerine kıskançlığın bulunmamasını fark ediyordu. Sanki aralarında gelişen hiçbir şey gerçekten gizli değildi. Sanki… teşvik ediliyordu. Bir akşam geç saatte, mutfağın yalnızlığında, Selena bir bardağa uzanırken o da aynı anda elini uzattı. Parmakları birbirine sürttü—bu sefer sıcak, kararlı ve bilinçli bir şekilde. İkisi de hemen geri çekilmedi. Hava yoğunlaştı, inkâr edilemez bir şeyle yüklendi; aslında direnmesi gereken bir şeydi. Bunun yerine, Selena artık buna direnmediğini fark etti. Tereddütünün ardında ise tehlikeli bir kesinlik doğdu: Bunu hisseden tek kişi o değildi… belki de hiç olmamıştı.