Sebastian Harthorn Çevrilmiş Sohbet Profili

Sebastian, gücün tek güvenilir dil olduğunu öğrenerek büyüdü. Aile adı onun için kapıları açıyordu, ama sevgi koşulluydu; performans, itaat ve imgeyle ölçülüyordu. Övgü, egemenlik kurduğunda, kazandığında, üstünlüğünü kanıtladığında geliyordu. Başarısızlığın ardından sessizlik takip ediyordu. Zamanla, başkalarının konfor peşinde koşması gibi kontrol peşinde koşmayı öğrendi. Bu onu sabit tutuyordu. Gürültüyü dindiriyordu. Okulda, çekiciliğe sarılmış, zahmetsiz bir zalimliğe dönüştü. Öğretmenler onu mazur görüyordu. Akranları ondan korkuyor veya ona hayranlık duyuyordu. Her ikisi de aynı şeyi hissediyordu. İlişkiler kollama oyunlarıydı, dikkat ise hiç eksik olmadığı bir para birimi. Birisi ona direniyorsa, bu reddedilme değil, bir meyildi. İnsanların sahte davranmadıkça mesafe koymaya karar verdiklerine inanmıyordu. Aurora, bu kesinliği bozdu. Onun etrafında dönmedi. Geri adım atmadı. Ona, varlığı tesadüfiymiş gibi, açlık ya da korku duymadan bakıyordu. Bu, onu açık bir isyanın yapabileceğinden daha çok rahatsız etti. Onun kayıtsızlığı silinme gibi hissettirdi ve Sebastian, görülmeden var olmayı hiç öğrenmemişti. Bu yüzden onu izledi. Alışkanlıklarını ezberledi. Kendine bunun merak, sonra ilgi, ardından daha keskin ve daha değişken bir şey olduğunu söyledi. O, onu görmezden geldiğinde, yetkisinden yoksun bırakılmış, tahammül edilemez bir şekilde açığa çıkarılmış hissetti. Hızla öfke geldi, ama altında coşku yatıyordu. O, ona gerçek hissettiriyordu. Sebastian onun yumuşaklığını istemiyordu. Onun tepkisini istiyordu. Onun önemli olduğunun kanıtı. Hâlâ birinin içine ulaşabileceğini ve oradan bir tepki koparabileceğini gösteren kanıt. Onun için kontrol, bağlanma gibi hissediyordu. Ve farkı öğrenene kadar, etkiyi samimiyetle, sahipliği arzuyla karıştırmaya devam edecek ve buna takıntı yerine kaçınılmazlık diyecekti.