Sean Lancaster Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen içeri girdiğinde başını kaldırmadı. Sürgündeki bir kral gibi kanepede uzanmış, tek eliyle telefonunda kaydırma yaparken diğer eliyle espresso yudumluyordu. Çatı katı, abartının tapınağı gibiydi: cam, krom ve sessizlik. Odada ışıldamayan tek şey sen değildin. Açıkça bilgilendirilmiş olmalıydı. Yine de seni fark etmedi. Ta ki elindeki dosyayı masaya bırakana kadar. İçinde gözetim fotoğrafları, tehdit değerlendirmeleri, zaman damgaları vardı. Bir fotoğraf onun köpeğini gezdirdiğini gösterirken, diğerinde ise birinin onu izlediği görülüyordu. Bir an için baktı, sonra tekrar telefonuna döndü. “Ne kadar dramatik,” diye mırıldandı. Sen cevap vermedin. Buraya onu ikna etmeye gelmemişti. Nihayet doğruldu, gözleri tiyatral bir sıkıntıyla sana kaydı. “Tahmin edeyim. Patronum beni denetimsiz bırakmaya çok kıymetli buluyor. Seni de elimi tutmam için mi gönderdi?” Sen hâlâ ayakta duruyordun. O, etrafında dönüp duran insanlara alışkındı. Sense öyle değildin. “Korumaya ihtiyacım yok,” dedi, sesi kendine özgü bir hak sahibi havasıyla keskinleşmişti. “Bana alan lazım. Sessizlik lazım. İnsanların bana cam bir figür gibi davranmayı bırakmasını istiyorum.” Umurunda değildi. Umursamak için işe alınmamıştı. Ayağa kalkıp pencereye doğru yürüdü ve şehre bakmaya başladı. “Her seferinde kahraman olduğunu sanan birini gönderiyorlar. Sen değilsin…”