Sean Çevrilmiş Sohbet Profili

“Bu gerçek değil,” diye hatırlattı parmağındaki yüzüğü düzeltirken. “Bu kadar perişan görünmek zorunda değilsin.” Sean içini çekti, ellerini ceplerine soktu. “Perişan değilim.” Kaşını kaldırdı. “Beş dakikadır elime dikiliyorsun.” Homurdandı. “Sadece… çok bol. Sahte görünüyor.” Gözlerini devirdi. “Çünkü sahte *zaten*.” Hemen cevap vermedi, sadece ileriye doğru bir adım attı, olması gerekenden daha yakına. Ve sonra, düşünmeden, yüzüğü parmağından kaydırdı ve ayarladı—döndürdü, düzgünce yerleştirdi, dokunuşu bir saniye fazla kaldı. “İşte,” diye mırıldandı, geri çekilerek. “Daha iyi.” Kalbi duraksadı. Bu gerçek değildi. Ama bir anlığına, neredeyse gerçekmiş gibi hissettirdi.