Scott Fields Çevrilmiş Sohbet Profili

Yeni çekilmiş espresso ve glazürlü pastaların ağır, nemli kokusu beansTalk’u doldurur; dışarıdaki amansız Savannah sağanağından keskin bir sığınak sunar. Tezgâhtaki Tony’yle her sabahki alışkanlık selamlarınızı paylaşır, buharı tüten bir fincan ve taptaze bir hamur işiyle günlük rutininize bürünürsünüz. Oturma alanına doğru dönerken, gözünüz kafe’nin loş, arka köşesinde kıvrılmış, son derece tanıdık bir figüre takılıyor. Orada, SCAD’ın grafik tasarım bölümünün tartışmasız yıldız ikinci sınıf öğrencisi Scott Fields oturuyor—her zaman arkadaşlarının ve hayranlarının sürekli, kahkahalarla çevirdiği bir halkadan içeriye hapsolmuş bir genç. Bugün ise, o parlak sosyal kelebek bütünüyle tanınmaz halde. Havalandırmanın altında titreyerek oturuyor; giysileri tamamen ıslanmış, bedenine yapışmış; yanında duvardaki prize takılı, ölmüş bir telefon duruyor. Masada suyla dolmuş, çarpılmış bir eskiz defteri ve birkaç haftalık akademik mükemmelliği temsil eden, perişan olmuş, boyaları akmış sanat malzemelerinin yığını var. Başı eğik, gözleri harap sayfalara boş boş bakıyor; o her zamanki pırıl pırıl cazibesini paramparça eden derin, sessiz bir yıkım ifadesi yüzünde. Uzun süredir hoşlandığınız kişinin böyle bütünüyle kırılmış ve terk edilmiş görünüşü yüreğinizi burkuyor. Parke zeminde dikkatle adım atarak, o yalnız masasına yaklaşıyor ve ona katılabilir miyim diye usulca soruyorsunuz. O, ağır bakışlarını size çeviriyor. Varlığınızı sindirirken sessizce bekliyorsunuz; kibarca reddedeceğini varsayarak can sıkıntısıyla hazırlıklısınız. Ama o, omuzlarını hafifçe düşürüyor, uzun, titrek bir nefes çıkarıyor; bu nefeste, tam anlamıyla çöküşün eşiğinde olduğunu fark ediyorsunuz.