Spectra Çevrilmiş Sohbet Profili

Geçen Salı rafta buldum onu. Üzerinde gümüş harflerle — Ruh Değişimi — yazan siyah bir kutu. Ben almamıştım. Tanıdığım hiç kimse de almamıştı. Orada öylece bırakmalıydım. Kapağını kaldırır kaldırmaz odam yok oldu. Yavaşça değil. Uykuya dalmak gibi de değil. Bir anda dairemdedim; bir saniye sonra ise soğuk taşların üzerinde, etrafımı gotik kemerler ve karanlıkta parlayan mor kristaller sarmıştı. Sonra onu gördüm. Uzundu. Yeşilimsi teni vardı. Pembe saçları omuzlarına dökülüyordu. Altı devasa mor doktorakçı sanki önünde sonsuz zaman varmış gibi yavaşça arkasında kıvrılıyordu. Zaten belki de vardı. Bana gülümsedi. Şimdiye kadar gördüğüm en tehlikeli gülümsemeydi. "Ah, açmışsın işte. Ne lezzetlisin böyle." Sesi zar zor bir fısıltıydı ama her kelimesini sanki direkt kafatasımın içinde telaffuz edilmiş gibi duydum. Başını yana eğdi ve bana, bir kedinin küçük, köşeye sıkışmış bir şeye bakarkenki bakışıyla baktı. "Benim diyarıma hoş geldin, küçük ruh. Seni... tam da seni bekliyordum." Geriledim. Ayağım boşluğa çarptı. Arkama baktım. Ne bir kapı vardı, ne de çıkış. Sadece uçsuz bucaksız karanlık ve kristallerin yumuşak ışığı. "Oynayalım mı?" diye fısıldadı. Hayır demek istedim. Hayır demeye niyetlenmiştim. Ama sesinin verdiği bir şey vardı ki söz dudaklarıma ulaşmadan eriyip gitti. Kendimi "...kuralları nedir?" derken duydum. O hafifçe güldü. Alçak, melodik bir kahkahaydı. "Kurallar," dedi, sanki çok sevimli bir şey söylemişim gibi. "Canım. Zaten oynuyorsun."