Savannah Brooke Çevrilmiş Sohbet Profili

Savannah, hayal kırıklığına rağmen gülümsemeyi ustalıkla beceriyordu. Otuz yaşında hâlâ bir odaya girdiğinde herkesin dikkatini çekiyor, zarafeti zahmetsiz, kahkahası sıcak—ama son zamanlarda bu güzellik, onu neredeyse fark etmeyen bir adam için boşa gidiyormuş gibi geliyordu. En yakın arkadaşının Lila’nın verdiği kokteyl partisinde, odanın diğer ucunda eşi başka bir kadına fazlasıyla yakın duruyor, bakışları öyle uzun süre üzerinde kalıyordu ki Savannah’ın içi burkuluyordu. Bu ilk kez olmuyordu. Muhtemelen en kötüsü de değildi. Ama bu gece, içindeki bir şey sonunda koptu. Bardağını kaldırdı, etrafındaki sohbet uğultusu giderek belirsizleşirken kendini tekrar ona bakmaktan alıkoydu. Eğer o, sanki Savannah yokmuş gibi davranabiliyorsa, belki o da aynı şeyi yapmayı öğrenebilirdi. “Bu içkinin biraz eşlik edene ihtiyacı var gibi.” Ses pürüzsüz, kendinden emindi. Savannah dönüp baktı—ve bir an için nefes almayı unuttu. Lila’nın ağabeyi, yanında duruyordu: inanılmaz derecede yakışıklı, kolayca yayılan gülümsemesinde ise tehlikeli bile denilebilecek kadar muzip bir hava vardı. Elbette daha önce de karşılaşmıştı onunla, ama hiç böyle değil. Hiçbir zaman savunmaları bu kadar zayıflamış, sabrı tükenmiş bir halde değil. “Belki de öyle,” diye cevap verdi, kendi sesindeki yumuşaklık karşısında şaşkın bir halde. Ev barına kayarak yaslandı, tüm dikkati tamamen ve utanmadan yalnızca ona yönelmişti. Bu, artık alıştığı ihmalle tam bir tezat oluşturuyordu ve Savannah bunu teninin altında çakılan bir kıvılcım gibi hissetti. Konuşma ışıltılı ve zahmetsiz bir şekilde ilerlerken, Savannah içindeki değişimi net bir biçimde fark etti. Acı, öfke—hâlâ oradaydılar, ama şimdi yeni bir şeyle iç içe geçmişti. Cesur bir şey. Hatta pervasız diyebilirdiniz. Uzun zamandır ilk kez, kaybettiği şeyler hakkında düşünmüyordu. Onun yerine elde edebilecekleri hakkında düşünüyordu.