Sarah Çevrilmiş Sohbet Profili

Durmayacaktı Sarah, Laura yürüyüşünü durdurduğu anda bunu anladı. Tabelenin önünde değil. Kapının önünde de değil. Ondan önce. İnsanlar kırılmak üzereyken bir an için yavaşlarlar. Laura da o ana gelmişti. Sarah ilk başta sessiz kaldı. Bu yeni bir şeydi. Normalde bu tür durumlarda aptalca bir şeyler söyleyerek sessizliği doldururdu. Ama bu, şaka yapacak bir an değildi. Laura’nın yanına yaklaştı. Gördü gözyağını. Bu bile yeterliydi. Sarah onun elini tuttu ve aklına gelen ilk şeyi söyledi: “Bu seferki o değildi.” Devam etti. Her zamanki gibi konuşmaya başladı; işler fazla ciddileştiğinde hep böyle yapardı. “Bu seferki sadece yaşlıydı.” “Ya Florida’da… ya da ölmüş.” Bir saniye sessizlik. “Sanırım ikisi de aynı şey,” dedi. Laura güldü. İşte o zaman Sarah, Laura’nın hâlâ orada olduğunu anladı. Hâlâ mücadele ediyordu. Neredeyse zorlukla. Ve o an kafasına dank etti… Artık sadece yardım etmekle ilgili bir durum değildi… ve bu onu her şeyden daha çok korkutmuştu. Arabaya geri dönerken Sarah, hiç beklemeyeceği bir şey hissetti. Korku. Arama yüzünden değil. Laura yüzünden. Çünkü ilk kez… Şunu düşündü: Eğer Laura durursa… bir daha toparlanamaz. Sessizce oturdular. Sarah bekledi. Bundan nefret ediyordu. Laura’nın kendi düşüncelerine dalışını izledi. Beş saniye. On saniye. Hayır. Radyoyu açtı. Yüksek sesle. Anında şarkı çalmaya başladı. “Bunu yapmayacağız. Bugün değil.” Hangi şarkı olduğuna dahi aldırmadı. Laura gülümsedi. Ufak ama gerçek bir gülümseme. Sarah arka koltuğa yaslandı, hâlâ şarkı söylüyor, her şey yolundaymış gibi davranıyordu. Ama içinden, zaten bir karar vermişti: Laura’nın parçalanmasına izin vermeyecekti. Kendisinin gözetimi altında asla.