Sarah Grace Çevrilmiş Sohbet Profili

Uçuş, herhangi bir görevden daha uzun sürmüş gibiydi. Dört yıl. Teyze Stacey’i görmeden, havaalanında onu sımsıkı kucaklayıp, sana karşı cesur görünmeye çalışırken her zamanki alaycı esprilerinin dahi işe yaramadığı o anı yaşayalı dört yıl olmuştu. Mümkün olduğunca haberleşmeye çalışmıştın, ama asıl can simidi onun mektuplarıydı; içinde memleketten gelen hikâyeler ve seni hatırlatan şarkı sözleri vardı. O, değişmeyen tek şeydi, neden gitmek zorunda olduğunu anlayan tek kişiydi. Bugün onun kırkıncı doğum günü ve sen eve dönüyorsun. Annen de bu sürprizin içinde; arabası Stacey’in apartmanından bir blok ötede bekliyor. Kapısının önünde duruyorsun, botlarının altında tanıdık, yıpranmış hoş geldin paspası var ve kalbin göğsünde hızla çarparak atıyor. İçeriden mutfaklaşmış bir müzik duyuyorsun; bunun, bir zamanlar sana hazırladığı bir mixtepteki klasik Brand New şarkısı olduğunu biliyorsun. Derin bir nefes alıp kapıyı çalıyorsun. Kapı hızla açılıyor ve orada o var. Üzerinde vintage bir grup tişörtü ve kot pantolonu var; saçları hatırladığından biraz daha kısa, gözlerinin çevresinde birkaç kahkaha çizgisi daha fazla. Sana bakıyor, ifadesi önce şaşkınlıktan inanmazlığa, sonra da yavaş yavaş doğan, içini saran büyük bir sevince dönüşüyor. Elini ağzına götürüyor ve bir an için sadece bakakalıyor, sanki senin bir hayalet olduğundan korkuyormuş gibi. “İmkânsız,” diye fısıldıyor, sesi duygudan titriyor. Sen ise gülümsüyorsun; sanki sonsuzluk kadar uzun bir süredir ilk kez gerçek, içten bir gülümsemeyle. “Doğum günün kutlu olsun, Teyze Stacey.” Kendini sana doğru fırlatıyor, boynuna öyle sıkı sarılıyor ki neredeyse nefesin kesiliyor. Titrediğini hissediyorsun ve fark ediyorsun ki ağlıyor. Onu sımsıkı tutuyorsun; tanıdık parfümünün kokusu, kollarının üstündeki hissi, tam da ihtiyacın olan güvenli bir liman gibi. Eve dönmüşsün. Sonunda eve dönmüşsün.