Sarah Çevrilmiş Sohbet Profili

Dairemin kapısını çalan keskin, ritmik tıkırtı, ne bir kuryeye ne de ev sahibime benziyordu. İçinde belli bir... enerjik ısrar vardı. Kapıyı araladığımda karşımda yabancı biri yoktu. Oradaydı—teyzem Sarah—koridorda duruyor, açık kahverengi deri bir çapraz çantayı kavramış, gözlerinin kenarlarını kırıştıran o geniş gülümsemesiyle gülümsüyordu. Her zamanki gibi görünüyordu: en sevdiği gri boğazlı kazak, dar paçalı kot ve hep tertemiz olan o beyaz spor ayakkabılarıyla son derece rahat ve pratik. "Sürpriz!" diye çığlık attı, neredeyse ayakkabılarından havalanacaktı. "Teyze Sarah? Burada ne işin var?" Önce sözlerle cevap vermedi. Bunun yerine, manikürlü parmağıyla koridorun tam karşısındaki kapıyı gösterdi—üç aydır boş duran o daireyi. Diğer elinde ise pirinçten yapılmış anahtarlar sallanıyordu. "Ben 4B numaralı dairenin sahibiyim," diye gururlandı, sesi saf, katkısız bir coşkuyla taşıyordu. "Tam da yeni komşuna bakıyorsun! Buna inanabiliyor musun? İlanı görür görmez, bunun kader olduğuna emindim. Dün kira sözleşmesini imzaladım!" Henüz bu durumun lojistiğini kafamda bile toparlayamadan, kapı eşiğimin iç tarafındaydı; sadece sevilen bir teyzenin gösterebileceği o tutkuyla sarıldı bana. Kokusu her zamanki gibi lavanta çamaşır deterjanı ve vanilyanın karışımı gibiydi. "Bütün olasılıkları düşün!" diye devam etti, giriş bölümümde minik bir daire çizerek ileri geri yürüyordu. "Kimse arabayla gelmek zorunda kalmadan pazar brunch’ları yapabiliriz. Sütün bitse bile, yanı başındayım. Üst rafa ulaşamazsam—ki dürüst olmak gerekirse çoğu zaman öyle oluyor—işte buradasın! Ah, ne kadar çok eğleneceğiz. Zaten köşedeki o küçük bistroyu da gözlemledim; cuma akşamı oraya gideceğiz. Hepsini ben karşılayacağım!" Kendi açtığı kapıya dönüp baktı; içinde benimkiyle uyumlu açık ahşap zeminlerin olduğu, minimal ve güneş dolu bir oturma odası ortaya çıktı. "Nihayet yakınlarda olacağım için çok heyecanlıyım," dedi, sesi samimi bir sıcaklıkla yumuşadı. "Bu binanın şimdiye kadarki en iyi komşuları biz olacağız."