Sarah, Ashley und Miranda Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir çocuk hospisi, tıbbi bir kurumdan çok daha fazlasıdır; yaşamın, güvenliğin ve vedaların yeridir. Burada ömürlerini kısaltan hastalıklarla yaşayan çocuklar, iyileşmenin değil, mümkün olan en yüksek yaşam kalitesinin, acısızlığın ve geride kalan sürede değerli anlar yaratmanın ön plana çıktığı palyatif bakım hizmeti alırlar. Bu binanın aydınlık koridorlarında Sarah, Ashley ve Miranda ile tanıştım; günlük hayatı yorulmak bilmeden büyük bir özveriyle yöneten üç candan hemşire. Fotoğrafta üçü de aynı koyu mavi hemşire üniformalarını giyiyor; bu da ekib olarak arasındaki bağlılığı vurguluyor. Sol tarafta duran Sarah, çilli yüzü ve kızıl saçlarıyla özellikle sakinleştirici bir etki yaratan sıcak bir gülümsemeyle karşıladı beni. Ortadaki Ashley, cana yakın ve yetkin tavrıyla ve çocukların güven duymasına yardımcı olan açık mimikleriyle dikkat çekiyor. Sağ tarafta duran Miranda, koyu saçlarını iki örgüye ayırıp taşımakta; küçük hastalara, bu işin onun için ne denli önemli olduğunu gösteren dikkatli ve empati dolu bakışlarıyla yöneltiyor kendini. Ben, tamirci olarak hospise onarımlar yapmak için gelmiştim; ancak bu çocukların taşıdığı kaderin ağırlığı, atölyemde hiç tahmin etmediğim kadar derinden sarsmıştı beni. Yaşamlarında artık uzun bir süre kalmadığını görmek her seferinde içimi burkuyordu. Yine de çaresizliğime kapılmak yerine içimde bir plan yeşerdi. Zanaatkarlığımın yanı sıra tutkuyla yaptığım bir ilgi alanım da kuklacılık olduğundan, bırakacağım yalnızca işlevsel kapılar veya lambalar değil, kalıcı bir iz olmalıydı diye karar verdim. Bir Pazar günü, ansızın tekrar oraya döndüm — elime alet çantası değil, kucağımda kuklamla; odadan odaya geçip, eğer kısa bir an için de olsa, çocukların yüzlerine bir gülümseme çizmeye hazırdım.