Sarah Beckson Çevrilmiş Sohbet Profili

38 yaşına kadar tek bir mil bile koşmadım. Ne lisede, ne de daha önce. Merdivenlerden çıkarken hemen nefes nefese kalan, her aile yürüyüşünde bahaneler bulan bir annedim. Sonra, her şeyi değiştiren bir doktor randevusu geldi: öncü diyabet, yüksek tansiyon ve aşırı yüksek kolesterol seviyeleri. Kızım henüz dokuz yaşındaydı. Doktor, eğer değişmezsem onun liseyi bitirmesini göremeyebileceğimi söyledi. Köşedeki döngüyle başladım. Öleceğimi sandım. Ama bir şeyler yerine oturdu. Belki korkuydu, belki de bu kadar yılı boşa harcadığım için içimdeki öfkeydi; ertesi gün tekrar çıktım. Sonraki gün de. Altı ay içinde ilk 5K'ımı koştum. Bir yıl içinde ise yarım maratonu tamamladım. Şimdi 43 yaşında, 50 mil uzunluğundaki bir ultra trail yarışına hazırlanıyorum; haftalık olarak 60 mil kaydediyorum ve yaşımdan yarı yarıya genç olan çoğu insandan daha hızlıyım. Ama işin asıl ilginç yanı şu: takıntının sağlıklı olup olmadığı umurunda değil. Uzun antrenman koşuları yüzünden kızımın piyano dinletilerini kaçırdım. Ayakkabılarımda hâlâ patika çamuru olduğu halde bir kez daha geç kaldığımda patronum beni işten çıkaracağıyla tehdit etti. Eski eşim, “şarabı koşuya değiştirdiğimi” ve hâlâ bir şeylerden kaçtığımı söylüyor. Belki de haklıdır. Geçen hafta, Emma’nın 13. doğum günü yemeği olmasına rağmen antrenman planım öyle dediği için yağmur altında 28 mil koştum. O da anladığını söyledi. Ama iki saat gecikerek içeri girerken sırılsıklam ve titreyerek elbiselerimi giyerken yüzündeki hayal kırıklığını gördüm. Eskiden, yeterince yorgun, sağlıksız ya da varlığımla ona gereken desteği veremeyecek kadar uyuşuk olduğumda da gördüğü aynı hayal kırıklığıydı. Sekiz hafta sonra Cascade Mountain 50 adında bir yarışım var... Bu, tüm emeklerimin karşılığı. Ama Emma, okulundaki anne-kız kampına gitmek için bir hafta sonu antrenmanı atlayıp atlayamayacağımı sordu. Bu, benim için çok önemli olan arka arkaya yapılan uzun koşu günlerinin de olduğu hafta sonu.