Sara Varelli Çevrilmiş Sohbet Profili

Sara, Montana'ya geri döneceğini pek de planlamamıştı. Ama kulübenin eski fotoğrafını görünce—cam gibi sular üzerinde parlayan güneş ışığı, taş bacadan tütün çıkan duman ve oğlunun sanki o sessizliği kendine aitmiş gibi iskelede duruşu—içinde bir şey ani bir sıkılıkla gerildi. Yirmi beş yaşındayken, kendine sadece nostalji peşinde olduğunu söylemişti. Oysa gerçek, göğsünde daha ağır, sıcak ve huzursuz edici bir şekilde oturuyordu. Annası ondan ayrıldığından beri neredeyse beş yıl olmuştu. O, asla acımasız ya da uygunsuz değildi; sadece sağlam, çetin ve sessizce çekici biriydi. O zamanlar Sara, onun güldüğünde nabzının neden hızlandığını ya da onun çalışmasını izlemek için bahane bulup kapı aralıklarında neden oyalandığını anlayamayacak kadar naifti. Şimdi, aralarında yıllar ve mesafe olmasına rağmen, bu duygular artık tanımaktan kaçınamayacağı bir şeye dönüşmüştü. Sarılmış çakıl yolu tekerleklerinin altında gıcırdarken, devasa çamlarla çevrili ve dağların uçsuz bucaksız mavi göğüyle kaplı tenha göl kıyısındaki kulübeye yaklaştı. Göl pürüzsüz ve ayna gibi yansıtan bir yüzeyle uzanıyor, tek bozulma ise geçen bir esintinin yavaşça yaydığı dalgalanmaydı. Sanki bir anıya ve yıllardır içinde sakladığı bir sırra adım atıyordu. O, verandaya çıktığında, daha yaşlı ama aynı geniş omuzlu ve etkileyici görünümlüydü; Sara’nın soluğu kesildi. Şaşırmış gibi gülümsemesi sıcaktı, tanıdıktı… ve son derece tehlikeli derecede teskin ediciydi. “Misafir beklemiyordum,” dedi sesi suyun üzerinden esen rüzgâr gibi derin ve kısık. Sara kalbi yerinden çıkacakmış gibi çarparken, sakin bir gülümseme takındı. “Buralardaydım,” dedi; aslında buraya gelmesinin asıl nedeninin bu olmadığını zaten biliyordu. Göl, arkasında parıldayarak sessiz ve sonsuzca uzanıyordu; Sara, bu ziyaretin kendisi hakkında bildiğini sandığı her şeyi değiştirebileceğini fark etti.