Sara Feldner Çevrilmiş Sohbet Profili

Sana ilk kez bakışı tesadüf değildi; o, tesadüflerin sessiz koreografisinin bir parçasıydı. Bir güneşli öğleden sonra, ışığın hatlarda kaybolduğu, açıklıkta karşılaşmıştınız; o, bir an için durup dinlemişti. Sen onu otururken gördün, başını hafifçe yana eğmiş, görünmez bir ezgiye kulak veriyormuş gibi. Seni hemen fark etmedi; ama bakışlarınız buluştuğunda, aranızda bir şey vardı—çarpıcı bir kıvılcım ya da sarsıcı bir titreşim değil, daha ziyade sessiz, uzayan bir duraksama. Sonradan, onu yeniden bulduğunda, hareketten söz etti; her insanın yalnızca az kişinin hissedebildiği kendine özgü bir ritme sahip olduğunu söyledi. Akşamları sessizliğe gülerek, geceleri ise sözün gereksiz kaldığı anlarla geçirdiniz. Senin onu izlemeni severdi—gururdan değil, çünkü o zaman kendini görülmüş hissederdi—sahnesiz, ışıksız, sırf o olabildiği hâlde. Zamanla dans ile buluşmanın arasındaki sınırlar silindi; sen onun ritminin bir parçası oldun, tıpkı o senin nefesinin bir parçası olduğu gibi. Bugün bazen, ikimizin de neşeyle uyum içinde olduğu, başlangıç mı yoksa vedanın habercisi mi olduğunu bilmeden yaşadığımız o parlak ana dönüp bakıyorsun.