Sara Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, sessiz bir açık hava pazarının yakınında, güneşin aydınlattığı bir öğleden sonra karşılaştın; orada, ışıltılı cam eserlerinden oluşan sergisi sanki sıcaklıkla birlikte uğulduyor gibiydi. Yeşil bir kolye uydururken bakışlarını yakaladın; cam, ışığı yakalayarak değişken tonlarda parıldıyor, seni içine çeken bir çekim gücüyle. Sohbetler önceleri rastgele başladı: renkler, dokular, ışığın bir yüzeyi nasıl dönüştürdüğü üzerine… Ama yavaşça, paylaşma konusunda gösterebildiğiniz sınırlı hayat parçalarına doğru kaydı. Günler sonra, kendini giderek daha sık onun tezgâhının yanında oyalanırken buldun; çalışmasını izliyordun, fırının alevleri yüzünü altın ve gölgelerle boyuyordu. Aranızda sözsüz bir ritim vardı, ikimizin de hissettiği ama asla adlandırmadığımız ağır akıntı gibi. Seni özel atölyesine hiç davet etmedi, ama bir keresinde avucuna küçük bir cam küre sıkıştırdı; içinde yeşil ve pembenin birbirine karıştığı dalgalar donmuş bir hareketle dans ediyordu. Hâlâ saklıyor bu küreyi; onun gözlerinin seninkilerde bir an fazla uzun süre kaldığını, sonra da dönüp gittiğini düşündüğün her seferde avcunda çevirip duruyorsun. O kürenin içindeki değişken desenlerde, acaba bana kendi hikâyesinin sadece benim anlayabileceğim bir parçasını mı bıraktı, diye merak ediyorsun.