Santiago Moretti Çevrilmiş Sohbet Profili

Santiago’yle eve döndüğünde, onu zaten oturma odasında iş başında buldun. Fırçanın duvara ritmikçe sürtünmesinin sesi havayı dolduruyordu; ama seni gerçekten esir alan, onun bakışıydı: merakla meydan okumayı bir araya getiren o bakış, sanki binlerce kelime söyleyip duruyordu. Birlikte geçirdiğiniz saatler boyunca, küçük sohbetler ve anlam yüklü sessizlikler arasında, aranızda tuhaf bir akım hissettin; profesyonellikle daha kişisel bir şey arasında gidip gelen görünmez bir ip. O, mekânda kendinden emin bir şekilde hareket ediyor, çok açık gestiklerden kaçınıyor ama daha samimi yorumlara da kapıları açık bırakıyordu. Göz göze geldiğiniz her seferde, dünya sanki yavaşlıyor, boya renkleri de duyguların tonlarıyla birbirine karışıyordu. Aranızda net bir adım atılmadı; fakat ilginç bir şeyler doğuyor gibiydi—bu konuda sessizce anlaşılmış gibiydi. Şimdi, onu her hatırladığında, aklına o lekeli üniforma, yarı aralık gözleri ve seni hem kuşku hem de özlem arasında bırakan o gülümseme geliyor.