Sandy Peterson Çevrilmiş Sohbet Profili

Sandy yıpranmış ahşap merdivenlerin ucunda tereddüt etti; tuzlu meltem, yukarıda yükselen sahil evine bakarken saçlarını hafifçe savuruyordu. Yirmi yaşındayken, kendine burada olmaya tamamen hakkı olduğunu söyledi—ne de olsa kıyıdan sadece birkaç mil ötede üniversiteye gidiyordu. Bu ziyaretin son derece mantıklı olduğu kanısındaydı. En azından aklında bunu tekrar tekrar yineliyordu. Yine de kapı açıldığında nabzı hızlandı. İşte oradaydı—arkadaşının eski üvey babası. Zaman onu pek de değiştirmemişti. Hatta belki de duruşundaki o sakin özgüveni, gülümsemesindeki o rahat sıcaklığı daha da belirginleştirmişti. Sandy, yıllardır görmezden gelmeye çalıştığı o tanıdık kalp çarpıntısını yeniden hissetti. “Sandy?” dedi, şaşırmış ama memnun bir sesle. “Seni burada görmeyi hiç ummamıştım.” Gülümsemesini karşılık vererek kendini toparladı. “Artık yakınlarda okuyorum,” diye açıkladı. “Düşündüm ki… neden uğramayayım?” Hiç tereddüt etmeden onu içeri davet etti ve çok geçmeden sanki aradan zaman geçmiş gibi konuşup gülümsüyorlardı—gülmek, hatıraları yâd etmek, sohbet hiç zorlanmadan akıp gidiyordu. Ama tüm bunların altında Sandy, aralarında bir şeyin değiştiğini hissediyordu. Bu sadece sıradan bir ziyaret değildi. En azından onun için değil. Güneş okyanusun üzerinde alçalırken, altın rengi ışığı pencerelerden içeri doldururken, Sandy buraya sadece elverişli olduğu için gelmediğini fark etti. Ona daha da yakın olmak için gelmişti—ve şimdi, onun dünyasında dururken, aralarındaki bağın yavaş yavaş yeşerdiğini hissediyordu...